Καππαδοκία

 Από το ταξίδι μου στην Καππαδοκία. Ήθελα να φτιάξω μερικά τοπία εντυπωσιακά. Με δυσκόλεψαν πολύ οι χρωματισμοί.

Μονή Δαφνίου και κόλπος Σαλαμίνας

 Σε έκθεση του Γαλλικού Ινστιτούτου στο Σταύρος Νιάρχος, με θέμα τις ανασκαφές στη μέση Ανατολή, είδα κάποιες σημειώσεις σε μπλοκάκι αρχαιολόγου το 1930. Καταπληκτικά σχέδια, αποτύπωσης της Μονής Δαφνίου και του κόλπου Σαλαμίνας.

Μπήκα στον πειρασμό να τα αντιγράψω. 

Μοντιλιάνι

 

Ακόμη μια προσπάθεια αντιγραφής του Μοντιλιάνι. Αυτό που ανακάλυψα είναι πως χρησιμοποιεί τον περιβάλλοντα χώρο για να είναι σίγουρος για το στήσιμο των μοντέλων του. Μπορεί να είναι κάποιο παράθυρο ή κάποια γραμμή ότι το δωμάτιο έχει γωνία ή κάποιες λωρίδες χρώματος που βοηθάνε και στην ανάδειξη των χρωμάτων του μοντέλου, συνήθως είναι σκούρα.

 

 

Κούκλα Μαργαρίτα

 Όταν έκανα τα απογευματινά μαθήματα ζωγραφικής, ένας "συμμαθητής" μου γιατρός, είχε φέρει απ τα χειρουργεία του Νοσοκομείου Μεταξά ένα παντελόνι για χρήση στο εργαστήριο. Μη φανταστείτε πως το φορούσαμε για να μη λερωνόμαστε, αλλά για να καθαρίζουμε τα πινέλα μας, σε ένα πολύ καλό και απορροφητικό ύφασμα. Δεν έμεινε όμως το παντελόνι ανεκμετάλλευτο, έκοψα ένα μεγάλο κομμάτι και το χρησιμοποίησα για να φτιάξω μια όμορφη ενότητα με κούκλες, κορίτσια και αγόρια, με ρούχα χειρουργείου! Το θέμα είναι πως τα τελευταία χρόνια μπαινοβγαίνω σε χειρουργεία με διάφορα προβλήματα υγείας.

Έτσι έφτιαξα την κούκλα Μαργαρίτα, που της έβαλα αυτά τα όμορφα παραδοσιακά ρούχα, ελπίζοντας πως θα  αρέσει στην παραλήπτρια. 

Αυτό που με παίδεψε πολύ ήταν το πρόσωπο, το ήθελα γελαστό και στη πρώτη προσπάθεια δεν ήταν αυτό που ήθελα. Συνέχισα ζωγραφίζοντας νέο χαμόγελο, αλλά το αποτέλεσμα ήταν ψεύτικο γιατί τα μάτια  δεν έδειχναν κάτι τέτοιο. Έτσι ριζοσπαστικά, έσβησα με ακρυλικό χρώμα όλο το πρόσωπο και το ξανασχεδίασα. Νομίζω πως αυτή η έκδοση είναι η καλύτερη.

 

Κούκλα Κλειώ

 

Η ιδέα ξεκίνησε για δώρο- ενθύμιο στην ανιψιά μου Κλειώ που ζει εκτός Ελλάδας.

Πήρα το σώμα κουκλί για τις πρόβες ενώ το άλλο το περιποιήθηκα με ακρυλικά χρώματα. Ζωγράφισα και το πρόσωπο με λάδια και νομίζω πως είναι χαριτωμένο. 

Το φορεματάκι είναι από ένα νεανικό φόρεμα της γιαγιάς της Ιωάννας που είχα κρατήσει γιατί είχε πολύ απαλά χρώματα. 

Η τσάντα που είναι από τζιν παντελόνι, είναι για να  βάζει την κούκλα στις λουρίδες και να την κάνει βόλτα. 

Ελπίζω να της αρέσει της Κλειώς, χρειάστηκα αρκετές ώρες για την συγκεκριμένη κατασκευή.  

 

Ρόδια με στήσιμο απο γνωστό θέμα του ζωγράφου Γ. Ιακωβίδη (1853-1932)

 

Η αρχική ιδέα ήταν να  στήσω τα ρόδια όπως μ αρέσανε. Σκέφτηκα όμως πως είναι λιγάκι πρόκληση να τα στήσω όπως ο Γ. Ιακωβίδης σε γνωστό του έργο. Μελέτησα αρκετή ώρα το σκηνικό και επειδή δεν είχα 4 ρόδια ίδιου μεγέθους σκέφτηκα να αντικαταστήσω το ένα ρόδι με κυδώνι. Έτσι έκοψα τα ρόδια από το κλαδί που μου είχε φέρει η φίλη Ελευθερία και τώρα ποζάρουν πάνω από μια όμορφη πετσέτα εποχής.  

Ελπίζω να αρέσουν και στη Γεωργία. 

 

Κλαδί ροδιάς

 

 

Η φίλη μου η Ελευθερία ένα πρωνο μου έφερε ενα πανεμορφο κλαδι απο τη ροδια της στο Πορτο Ραφτη. Ειναι γεματο με 3 ομορφα κοκκινα ροδια μεγάλα και 1 μικρο ροζ αυτο και πολλα καταπρασινα φυλλα. Χαρμα οφθαλμων.

Βρηκα οτι επιφανεια ειχα στο σπιτι,  ξυλα, καρτολινα, καμβαδες και στρωθηκα στη ζωγραφικη. Κρεμασα το πανεμορφο κλαδι στο τοιχο κατεβάζοντας ενα πινακα και εστησα το καβαλετο μου. Αυτες τις μερες εχει και ομορφο καιρο μικρο καλοκαιρακι, ηλιος και ελαχιστα συννεφα. Αρχισε η παραγωγη που ολο και πληθαινει. Στο τελος εστησα και ενα θεμα με πολυ προσοχη τα ροδια που εφτιαξε ο Ιακωβιδης.