η ελιά

Από τα αγαπημένα μου δέντρα είναι η ελιά. Εχω προσπαθήσει να τη μεγαλώσω στο σπίτι αλλά αυτή αρνείται. Μπορεί να είναι όμορφη φυτεμένη μέσα σε μια γλάστρα αλλά αν μείνει για πολύ καιρό αισθάνεται φυλακισμένη και ξεραίνεται. Είναι η δεύτερη προσπάθεια που κάνω για να αποκτήσω μια ελιά εδώ στο Μόναχο, το χειμώνα είναι μέσα στο σπίτι στους 25 βαθμούς και δεν ξέρει τι να κάνει, ρίχνει τα φύλλα της , βγάζει νέα, προσπαθεί να επιβιώσει. Την άνοιξη θα βγει στο μπαλκόνι, πέρσι είχε βγάλει και ανθάκια αλλά δεν κατάφερε να τα κρατήσει. Χώρια ότι θα μετακομίσει κιόλας, τι την περιμένει...
 Σκέφτηκα λοιπόν τότε, ότι θάταν όμορφο να την είχα συνέχεια κοντά μου όμορφη χωρίς να την έχω στη φυλακή. Έτσι πήρα πηλό και έφτιαξα τα φύλλα και τις ελίτσες της,  χρησιμοποιώντας για μοντέλο ένα κλαδάκι από πραγματική ελιά που βρίσκεται στο διπλανό στενό. Αυτή μάλιστα η ελιά, είναι στο χώρο της, με το χώμα της τον ήλιο της και όλα της τα καλά, βρίσκεται απέναντι από ένα δημοτικό σχολείο. Τεχνικά, ο κορμός είναι φτιαγμένος με σύρματα και απέξω είναι περασμένος με κομμάτια βαμβακερό πανί κολλημένο με ατλακόλ. Η βάση της είναι ένα κασπώ γεμισμένο με τσιμέντο και πέτρες για νά ναι βαριά και να την συγκρατεί. Το μπουκαλάκι του λαδιού είναι από την προηγούμενη που δεν τα κατάφερε να εγκλιματιστεί. Τα χρώματα που χρησιμοποίησα είναι ακρυλικά.

το τραπεζάκι

Έργο που ζωγράφισα κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. Εδώ το κλασσικό τραπεζάκι καφενείου, στολίστηκε από τη δασκάλα μας με ένα όμορφο κίτρινο ύφασμα. Τα μπουκάλια είναι άδεια, όχι ότι τα χρησιμοποιούσαμε κατά τη διδασκαλία δηλαδή γιατί δεν θα έβγαινε τίποτα από τη σύνθεση αυτή. Τα στολισμένα φρούτα είναι ρόδι, λεμόνι και πορτοκάλι για να μάθουμε τα χρώματα και μένανε τόσο καιρό που στο τέλος άλλαζαν χρώμα. (Κάποτε διάβασα σε ένα βιβλίο ότι ένας ζωγράφος που έκανε πίνακες με θέμα κυνήγι και ψάρεμα ήταν τόσο έντονη η μυρωδιά που, δεν μπορούσες να πλησιάσεις το εργαστήριό του.) Μεγάλη σημασία δίναμε στη σκίαση, για να προβάλουν τα αντικείμενα. ένα άλλο που αναπτύχθηκε στα μαθήματα είναι η έντονη παρατηρητικότητα στα αντικείμενα, όπως, που έχουν σκοτεινές περιοχές, που είναι φωτεινά, από πού έρχεται το φως, και τι χρωματισμούς βλέπουμε να προβάλουν. Επίσης εδώ υπάρχει και ένα γυάλινο ποτήρι, που για να μπορέσει να βγει σχεδιάζεις το πίσω χώρο. Μόνος δεν μπορείς να τα ανακαλύψεις όλα αυτά.
Λάδι σε μουσαμά 50Χ70.

άφησε τα πράγματα πάνω σε μια καρέκλα

Αυτό το ζωγράφισα κατά τη διάρκεια των μαθημάτων που παρακολουθούσα. Τη σύνθεση την έκανε πάντα η δασκάλα μας για να έχει και ένα όμορφο αποτέλεσμα. Συνήθως χρησιμοποιούσε κάποιο ύφασμα που δίνει χρώμα όπου και να τοποθετηθεί. Η καρέκλα εδώ είναι απλή πλαστική που με τόσα πάνω της περνά απαρατήρητη ευτυχώς. 

Λάδι σε μουσαμά 50Χ70

Πλάκα 4

Το 2009 λοιπόν κάνοντας μια βόλτα στα στενά της Πλάκας, και αφού είχαμε επιλέξει ηδη το θέμα για την έκθεση που θα παρουσιάζαμε στο δήμο, βλέπω αυτή τη χαλαρή σκηνή. έξω από ένα  ερειπωμένο και σκονισμένο μαγαζί ποζάρουν δυο πανέμορφες πορτοκαλί καρέκλες, ένα κλασσικό μαύρο τραπεζάκι και πάνω του τι καλύτερο, ένας φραπές και μια εφημερίδα. Τόσο όμορφα παρουσιασμένα, σα να ξέρανε πως ψάχνω θέμα για φωτογράφιση. Πρέπει να τα είχαν βάλει από το απέναντι μαγαζί για να απολαμβάνουν τον καφέ τους κοιτάζοντας μην έρθει και κανένας πελάτης. Αφού λοιπόν τελείωσα το θέμα Πλάκα3 που με παίδεψε και λίγο, βάζω σε εφαρμογή το παραπάνω. Δεν ξέρω τι συνέβη ίσως γιατί μου άρεσε πολύ η φωτογραφία μου, ίσως γιατί είχε λιγότερα πράγματα να ζωγραφίσω,  φτιάχτηκε τόσο γρήγορα και άρεσε και στη δασκάλα. Στην έκθεση ήταν και αυτό.

Πλάκα 3

Το 2009 κατά τη διάρκεια των μαθημάτων ζωγραφικής που παρακολουθούσα στο δήμο μας, η δασκάλα μας πρότεινε να δημιουργήσουμε όλες οι μαθήτριες ένα θέμα και να το παρουσιάσουμε στην έκθεση. Συνήθως η έκθεση παρουσιαζόταν στο δήμο και μετά τη μεταφέραμε, μαζί με όλες τις δραστηριότητες της νομαρχίας σε άλλη περιοχή. Επιλέξαμε λοιπόν σαν θέμα την Πλάκα, γι αυτό κατεβήκανε για φωτογράφιση της περιοχής. Εγώ δεν θυμάμαι γιατί, δεν μπόρεσα να συμμετέχω και γι αυτό επέλεξα μια φωτογραφία από τις έτοιμες. Μου άρεσε η παρουσία του κυρίου που ασβεστώνει το πεζοδρόμιο είναι μια εικόνα από την παλιά Αθήνα. Επίσης εντύπωση μου έκανε το σπίτι που είναι ζωσμένο στην πρασινάδα αν και βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας. Αργότερα όταν τα κατάφερα να πάω και εγώ στην Πλάκα, δεν βρήκα το συγκεκριμένο στενό, αλλά τράβηξα δικές μου φωτογραφίες και θα παρουσιάσω αργότερα το αποτέλεσμα. Πρέπει να εργάστηκα κοντά ένα μήνα για το παραπάνω αποτέλεσμα, γιατί αλλάξαμε λίγο την τακτική της ζωγραφικής μας. Πρώτα πρώτα δουλέψαμε σε τελάρο μεγαλύτερο από τα συνηθισμένα (ήταν η πρώτη φορά που ασχοληθήκαμε με αυτή τη διάσταση) και το βάψαμε με ένα έντονα κόκκινο χρώμα. Ετσι για να σχεδιάσουμε το θέμα πάνω στην κόκκινη επιφάνεια χρησιμοποιήσαμε κιμωλία, και όχι μολύβι ως συνήθως. Εξαιρετικά δύσκολο, αλλά το αποτέλεσμα μας αντάμειψε. Ο ουρανός φάνταξε έντονος και όλα τα χρώματα έχουν πάρει μια ζωηράδα.
Λάδι 50Χ70.

Τριαντάφυλλα

Σε κλασσικό ποτήρι βαυαρέζικης μπύρας Μας,  έβαλα λίγα τριαντάφυλλα για να ομορφύνω την τραπεζαρία. Τα ροζ είναι φτιαγμένα από άσπρο Fimo και ζωγραφισμένα με λάδι σε τόνους του ροζ. Είναι και ψημένα στο φούρνο. Δεν ταίριαζαν όμως με τα χρώματα της τραπεζαρίας, Έτσι αγόρασα πορτοκαλί Fimo, και για τα φύλλα χρησιμοποίησα πράσινο . Είναι δεμένα με ευλύγιστο σύρμα .