Περιστέρια της Ειρήνης, θέμα αγαπημένο του Πικάσο

 

 

Ψάχνοντας τη ζωή του Πικάσο, είδα πως μπορούσα να αντιγράψω μερικά από τα αγαπημένα του θέματα που ήταν τα περιστέρια. Έτσι έβαλα κάτω το μπλοκ με το μολύβι και προσπάθησα να αντιγράψω αυτά που δεν αντιγράφονται. Μετά από μερικές προσπάθειες τα σχεδίασα σε 3 πέτρες επίπεδες μάλλον απ τη Μυτιλήνη (;) και ένα άλλο σε τελαράκι και σε μια ξύλινη επιφάνεια.

 

Δεντράκια για δώρα

 

Ήταν μια ιδέα της Ειρήνης να ξαναφτιάξω δενδράκια χωρίς κλαδιά και καρπούς για να χρησιμοποιούνται για όλες τις εποχές. Το σκέφτηκε πως θα είναι όμορφο δώρο για τις συναδέλφισές της. 

Η χρωματική απόδοση είναι σε πολύ παλ απόχρωση, για να μπορέσει να υποστηρίξει την ιδέα.

ελιά 2

 Πριν αρκετό καιρό με επισκέφτηκε στο σπίτι η φίλη μου η Βίκυ. Είδε λοιπόν τα διάφορα στολισμένα έργα μου και της άρεσε πολύ το δεντράκι ελιά που είχα φτιάξει. Μου είπε λοιπόν πως ενδιαφέρεται να δημιουργήσει τη δική της. Βέβαια θέλει πολλές ώρες δουλειά και βάλαμε χρονικό περιθώριο 2 μήνες. Δεν έπεσα έξω χρονικά πάντως.

Ξεκινήσαμε λοιπόν ένα μεσημέρι τα μαθήματα σε μεγάλο κύκλο μαθητριών. Προστέθηκε και η φίλη Ευτυχία με τα δικά της σύνεργα να παρακολουθήσει το μάθημα. Ηταν και η κόρη της Βίκυς αλλά κουράστηκε γρήγορα. Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε 3 δέντρα, ένα η κάθε μια. Μεγάλη ευκαιρία  για μένα να αποκτήσω και μια δεύτερη ελιά.

Η Βίκυ είχε κόψει κλαδιά που τα χρησιμοποιήσαμε για να στήσουμε γρήγορα τον κορμό του δέντρου. Το δικό μου ήταν λίγο στραβό αλλά έχει τη χάρη του, στη φύση δεν είναι τέλειο τίποτα. Στο πρώτο μάθημα στήσαμε τον κορμό με τα κλαδιά. Στηρίξαμε τους κορμούς με αρκετό σύρμα μη τυχόν και σπάσουν. Εγώ χρησιμοποίησα κομμάτι πανί (από ένα παλιό σεντόνι που το έκανα κουρελάκια) για δέσιμο στο κορμό  και τα κλαδιά ενώ οι φίλες δεν το βρήκαν λειτουργικό και χρησιμοποίησαν χαρτοταινία. Καλό και εύκολο υλικό για δέσιμο και για να δώσει όγκο πχ στα κλαδιά. Κολλάει και αμέσως στο συρμάτινο σκελετό, ενώ το πανί χρειάζεται αρκετή δύναμη για να μη σακουλιάζει. Τεχνικά θέματα.

Στο επόμενο μάθημα αρκεστήκαμε στο καλούπωμα. Βρήκα αυτό το χρησιμοποιημένο τσουκάλι που  έβραζα κουκιά !! και το έβαλα για βάση. Μέσα έριξα και πέτρες που τις σκέπασα με τσιμέντο. Η Βίκυ που ήθελε να φαίνεται η βάση, χρησιμοποίησε ένα κουτί από γλυκά για να δώσει τη φόρμα της βάσης και γέμισε με τα ίδια υλικά. Τα υλικά τα φέραμε από μια οικοδομή παρατημένη ενώ τσιμέντο βρήκα σε μικρή συσκευασία.

Η ζωγραφική  έγινε στο σπίτι της κάθε μιας. άλλη θέλησε να τα ζωγραφίσει άλλη τα άφησε όπως ήταν. Μ άρεσε να την κάνω ρεαλιστική. Χρησιμοποίησα λάδι, αλλά τελικά θα ήταν πιο εύκολη η ζωγραφική με ακρυλικά χρώματα.
Στο τέλος έγινε  η σύνθεση δηλ η τοποθέτηση των φύλλων και των ελιών πάνω στο δέντρο. Με μια δεύτερη ματιά του Γιάννη μάζεψα λίγο τα κλαδιά, η διαφορά φαίνεται ανάμεσα στις φωτογραφίες.

Στην παραπάνω φωτογραφία τη βλέπετε να ποζάρει με την αδερφή της. Και θα δωριστεί στην αδερφή μου!

Η αμυγδαλιά 2

Στο Μόναχο είχα στολίσει ένα δενδράκι με λουλούδια αμυγδαλιάς, χρησιμοποιώντας αληθινά κλωνάρια. Προτίμησα το άσπρο χρώμα στα λουλούδια της . Ήταν μια  πολύ όμορφη  γωνιά  και την έχω παρουσιάσει στο  η αμυγδαλιά.
Με την μετακόμιση μάζεψα την αμυγδαλιά και ήμουνα σίγουρη ότι θα την ξαναδημιουργούσα, άλλωστε το σενάριο ήταν να γίνει λυόμενη!!
 Το θέμα είναι ότι το σπίτι μας είναι γεμάτο με δημιουργίες μου, πράγμα όχι και τόσο ευχάριστο για τους υπόλοιπους. Έτσι ένα δένδρο ξαφνικά στο καθιστικό θα ήταν κάπως δύσκολο να σταθεί. έπρεπε να ξεπεράσω το θέμα του νέου αντικειμένου, χρησιμοποιώντας ένα ήδη υπάρχον αντικείμενο. Το νέο απόκτημα θα έπρεπε να έχει μια χρηστικότητα για να βρει τη θέση του στο σπίτι. ένα φωτιστικό που υπήρχε για διάβασμα ήταν ότι πρέπει για την αμυγδαλιά μου. Βρήκα τα απαραίτητα: ύφασμα, κόλλα, και λίγη εφημερίδα και έτσι στήθηκε ο κορμός του δέντρου. Τα κλαδιά αποφάσισα να τα δημιουργήσω με σύρμα και ύφασμα για να είναι εύκαμπτα και να τα προσαρμόσω στο χώρο τους. Μετά ζωγράφισα το δέντρο με λάδι και ξανάβαλα τα ανθάκια. Βέβαια θα πρέπει να προσθέσω άλλα τόσα ανθάκια για να φανεί πόσο χαρούμενη είναι. Η παρατήρηση της αμυγδαλιάς αυτή τη φορά ήταν  από το διπλανό κτήμα στο οποίο υπάρχει ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, ένα πηγάδι και αμυγδαλιές. Το σκηνικό αυτό ανήκει πια στην παλιά εποχή, όπου φαίνονται οι εποχές με ένα άλλο τρόπο.

Η νύφη

Είναι από τα πρώτα πρόσωπα που έφτιαξα στα μαθήματα της γλυπτικής που παρακολουθούσα. Έχω χρησιμοποιήσει πηλό. Γύρω από αυτόν χρησιμοποίησα κομμάτια βαμβακερό ύφασμα βουτηγμένα σε ατλακόλ. Υπάρχει μια ανθοδέσμη στη βάση του λαιμού της κοπέλας. Λόγω του επιβλητικού μαλλιού της και συνοδευόμενη απ την ανθοδέσμη της την ονόμασα νύφη. Αποφύγαμε τότε να ασχοληθούμε με τα μάτια, έτσι  αφήσαμε το χώρο κενό, αζωγράφιστο. Η δασκάλα μας φοβόταν ότι το πρόσωπο θα έδειχνε άγριο, αν του ζωγραφίζαμε μάτια . Το χρώμα του δέρματος έγινε απ την ίδια την δασκάλα μας και το πρόσωπο έχει φωτισμό στη μύτη, το μέτωπο και το πηγούνι.

Γαρύφαλλα

Πριν αρκετά χρόνια είχα παρακολουθήσει ένα σεμινάριο. Εντυπωσιάστηκα που στην αίθουσα υπήρχαν αρκετά γαρύφαλλα πάνω στα τραπέζια και είπα να πάω να τα μυρίσω από κοντά. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν ανακάλυψα ότι ήταν ψεύτικα. Το παραπάνω θέμα λοιπόν, κάθισα και το έφτιαξα με τα ίδια υλικά που είχα δει. Πηγαίνοντας σε ένα γάμο μάζεψα ένα σωρό καπάκια από μπύρες και κόκα κόλες. Τα άνοιξα τα έκοψα και τα έβαλα στα συρματάκια. Το αποτέλεσμα το βλέπετε παραπάνω.

Κούκλες

 

Για ένα διάστημα η δασκάλα μας η Λιάνα, μας έδειχνε πως να φτιάχνουμε κούκλες από πηλό και σύρμα. Εκείνη την εποχή δούλευα πολύ και έτσι δεν μπορούσα να παρακολουθήσω όλα τα μαθήματα. Έτσι πότε πήγαινα να ακούσω, πότε φωτογράφιζα ότι έβλεπα να αφήνουν οι άλλες μου οι συμμαθήτριες. Έτσι έβγαζα και συμπέρασμα από την πορεία του μαθήματος. Παρ όλα αυτά προσπάθησα και έφτιαξα την πρώτη μου κούκλα -αυτή που βρίσκεται στο αριστερό μέρος της φωτογραφίας-που μοιάζει με γιαγιά. Μετά της έβαλα το ταίρι της, αλλά δυστυχώς δεν βρήκα φωτογραφία του παππού. Τη τρίτη σε σειρά κούκλα που έφτιαξα, είναι η ξανθιά που βλέπετε δεξιά στη φωτογραφία. Νομίζω βρήκε πιο καλή  και τη δείχνει σε νεαρή ηλικία. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η δημιουργία κούκλας, χρησιμοποιείς ένα σωρό τεχνικές μέχρι και ραπτική. Παίζει μεγάλο ρόλο ένα όμορφο φόρεμα πάνω της, τη στολίζει και την κάνει ελκυστική.   

πρόσωπο

Η κα Ανρί είναι από κάποιο έργο του Ρενουάρ. Την εποχή που ασχολιόμουν με τα μαθήματα γλυπτικής βρήκα αυτό το πρόσωπο που έφτιαξα με πηλό και ζωγράφισα με ακρυλικά χρώματα. 

Η Αφροδίτη της Μήλου

 

Από τα ξεχωριστά έργα μου αυτό. Η βάση είναι από πηλό σε χρώμα γης. Η Αφροδίτη είναι φτιαγμένη επίσης με πηλό άσπρο. Στο σώμα της έχω κολλήσει άσπρες ψηφίδες . όταν προσπάθησα να το ξαναφτιάξω δεν βγήκε με επιτυχία το αντίγραφο. 

Χαρούμενες μέρες

 

Το κλαδάκι αυτό το βρήκα στην παραλία. έμοιαζε με δενδράκι και σκέφτηκα να του κρεμάσω μια κούνια.  Πάνω στην κούνια έβαλα και ένα παιδάκι. Ο τίτλος μπήκε γιατί ήταν τέλος Αυγούστου όταν το έφτιαχνα  και είχα ξεκινήσει ετοιμασίες για το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς. Ηδη φαίνεται στον ουρανό ότι υπάρχει συννεφιά και ο καιρός αλλάζει. Όλα τα παιδιά περνάνε ξένοιαστα χωρίς μαθήματα και σε λίγες μέρες θα αφήσουν τα παιχνίδια για αρχίσουν τα δύσκολα.

 Το παιδάκι μαζί με το σκοινί είναι φτιαγμένα από πηλό, η ζωγραφική έχει γίνει με ακρυλικά χρώματα.

Γοργόνα στο φινιστρίνι και πρόσωπο

Εδώ είναι στα δεξιά ένα  πρόσωπο , είναι μια γοργόνα -έτσι την ονόμασα- που κρατά ένα μεγάλο όστρακο που το έχει κοντά στο αυτί της και ακούει τους ήχους της θάλασσας. Υποτίθεται ότι την βλέπουμε μέσα από ένα φινιστρίνι πλοίου. Είναι φτιαγμένο όλο με πηλό, το όστρακο μάλιστα το έβλεπα και το έφτιαξα. Σε κάποια βουτιά στον Άγιο Ερμογένη, παραλία της Μυτιλήνης, είχα βρει αυτό το τεράστιο όστρακο και ένας βαρκάρης είπε τον τρόπο να βγάλω το εσωτερικό του και να μείνει το κέλυφος. Παλιά τα κάνανε φωτιστικά, βάζανε μια λαμπίτσα μέσα τους.

Το πρόσωπο που βρίσκεται στη μέση είναι φτιαγμένο με βότσαλα από μάρμαρο που αγόρασα. Από κοντά είναι αρκετά άγριο γιατί οι πέτρες έχουν γωνίες.

Για πάντα μαζί

 

Αυτό το έργο έχει αρκετή ιστορία. Πως ξεκίνησε η ιδέα. Κάποια στιγμή είχαμε μια συζήτηση με τη φίλη μου τη Σοφία, που ο γιος της αγαπούσε τις καταδύσεις που έκανε μαζί με την κοπέλα του. Σκεφτήκαμε ότι όταν θα παντρευτεί  ο γάμος τους θα γίνει στο βυθό. Δύσκολο για τους καλεσμένους. Στο δρόμο όμως σκέφτηκα ότι το είχα δει αυτό που είπα. Σε μια ταινία το Unterground του Εμίρ Κουστουρίτσα, η νύφη πνίγηκε και ο γαμπρός βούτηξε μέσα και αυτός στη λίμνη , για να τη βρει και να συνεχίσουν να είναι μαζί. Έβαλα λοιπόν την ταινία, βρήκα το κομμάτι, το πάγωσα, το τύπωσα και ξεκίνησα. Η σκηνή στην ταινία, είχε τραβηχτεί σε δεξαμενή, το νερό ήταν πρασινωπό αλλά αυτό φάνηκε μετά στην επεξεργασία της. Αντικαταστάθηκε λοιπόν το πράσινο, από το γαλάζιο της θάλασσας, έβαλα αμμουδιά και κοχύλια. Εχω χρησιμοποιήσει πηλό στο χέρι και τα πρόσωπα. Η νύφη είναι ζωγραφισμένη και ντυμένη με μπουμπουνιέρα !, ενώ τα σώματα είναι ζωγραφισμένα με ακρυλικά. Η κορνίζα είναι φτιαγμένη με ψηφίδες που χρησιμοποιώ στα ψηφιδωτά. Πολύ μικτή τεχνική.

πρόσωπο σε βότσαλο

 

Τα καλοκαίρια μ αρέσει να μαζεύω πέτρες από την παραλία, άλλες μεγάλες, άλλες με περίεργα χρώματα και σχήματα. όταν έχω την πρώτη ύλη πάντως είναι εύκολο να ξεκινήσω μια ιδέα, δεν ψάχνω τα υλικά. Πάνω σε ένα μεγάλο και πλατύ βότσαλο και με τη βοήθεια του πηλού, είναι ακουμπισμένη αυτή η φιγούρα της κοπέλας. Για να κολλήσω τον πηλό χρησιμοποίησα λίγη ατλακόλ. Η ζωγραφική έγινε με ακρυλικά χρώματα. Ένα διάστημα έκανα μάσκες και γενικά πρόσωπα, στα μαθήματα που παρακολουθούσα. Μάθαμε τεχνική για να τα κατασκευάζουμε και έτσι έφτιαξα αρκετά εκείνη την εποχή σε διάφορες επιφάνειες.  Αυτό το βότσαλο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρες παπιέ.

Εδώ στο Μόναχο δυστυχώς δεν μπορώ να βρω υλικά, όλη η "φύση" πχ στα πάρκα  είναι τόσο μαζεμένη που και κλαδάκι να ψάχνω δεν βρίσκω και έτσι καταλήγω πχ να αγοράσω διάφορα, που στην Ελλάδα υπάρχουν ελεύθερα. Αυτό θα πει "πολιτισμός" ο απόλυτος έλεγχος του περιβάλλοντος.

Το στεφάνι με τα τριαντάφυλλα

Ακόμη ένα στεφάνι με πολλά τριαντάφυλλα. Αυτό έχει σαν βάση αντί για σύρμα, λυγαριά. Την έκοψα από ένα ρέμα, την καθάρισα (με γάντια γιατί αφήνει λεκέδες στα χέρια) και την έπλεξα σε κύκλο. Μετά από πολύ καιρό αυτή άλλαξε χρώμα και έγινε κίτρινη. Είναι πιο όμορφο αποτέλεσμα, από τη συρμάτινη βάση που έχει το φθινοπωρινό στεφάνι. Τα λουλούδια και τα φύλλα είναι ζωγραφισμένα με ακρυλικά χρώματα.

Φθινοπωρινό στεφάνι

 Πηγαίνοντας προς το σχολείο περνούσα από ένα τεράστιο πλατάνι, που γύρω του βρίσκονταν αρκετές λεύκες. Εκείνο το φθινόπωρο σκέφτηκα να μαζέψω κάποια φύλλα γιατί με είχε εντυπωσιάσει το μωσαικό χρωμάτων που αφήνανε στο έδαφος. Μετά από λίγες μέρες όμως αυτά χάλασαν και έχασαν το χρώματα τους. Έτσι αποφάσισα να πάρω πηλό και να τα αποτυπώσω - πάτησα τα φύλλα πάνω στον πηλό και βγήκαν με την παραμικρή τους λεπτομέρεια - μαζί με φύλλα από ένα πεντάφυλλο που έχω στην αυλή του σπιτιού. Φρόντισα πριν στεγνώσει ο πηλός να του δώσω και καμία στροφή για να μη βγούνε τα φύλλα ίσια. Έφτιαξα με ακρυλικό, τα χρώματα που ήθελα και τελικά το αποτέλεσμα ήταν το παραπάνω. Κάπως έτσι έμεινε ζωντανή η εικόνα των πεσμένων φύλλων του φθινοπώρου. Όλα τα έχω στηρίξει πάνω σε ένα στεφάνι φτιαγμένο με σύρμα.

Η νεραντζούλα από το αναγνωστικό

 Κοιτάζοντας το αναγνωστικό του δημοτικού, ανακαλύπτω ότι μπορώ να φτιάξω ολόκληρη παράσταση.  Αντί για νερατζούλα εγώ είχα ήδη έτοιμη την πορτοκαλιά. Έτσι μπορούσα να συνεχίσω με ζωγραφική και να φτιάξω τον πορτοκαλεώνα. Αυτός είναι φτιαγμένος με ακρυλικό χρώμα. Η σύνθεση αυτή είναι πολύ χαρούμενη. Το πρόβλημα ήταν πως θα γινόταν να φτιάξω τα παιδάκια τον Μίμη και την Άννα; Εκείνη την εποχή μαθαίναμε στα μαθήματα που παρακολουθούσα, να φτιάχνουμε κούκλες, μα είχα χάσει λόγω δουλειάς αρκετά από αυτά Έτσι προσπάθησα να φτιάξω μόνη μου τις φιγούρες των παιδιών, ακόμη και τα ρούχα τους. Η περίφραξη είναι φτιαγμένη από πηλό, δεν ζωγραφίστηκε όμως ποτέ και θεωρώ το έργο ατέλειωτο.  Παλιά το συνήθιζα αυτό γιατί μου έφευγε ο ενθουσιασμός και έκανα κάτι άλλο. Η πόρτα του πορτοκαλεώνα είναι ξύλινη. Το αποτέλεσμα το βλέπετε παρακάτω. Η όλη σύνθεση πατάει πάνω σε ένα πράσινο χαλάκι που θυμίζει γκαζόν, αλλά στη φωτογραφία δεν φαίνεται.

η πορτοκαλιά

Να και το πρώτο δενδράκι που έφτιαξα όταν παρακολουθούσα μαθήματα στο δήμο. Είναι μια πορτοκαλιά φτιαγμένη από πηλό, τα πορτοκάλια και τα φύλλα της. Ο κορμός της είναι από σύρμα καλυμμένο με πανί. Είναι ζωγραφισμένη με ακρυλικά χρώματα.Η βάση της είναι στερεωμένη με τσιμέντο.

Τα ρόδια

Τέσσερα ρόδια που συμβολίζουν την τύχη. Το ένα είναι αληθινό. Χρησιμοποιούνται για μολυβοθήκες και είναι χαρισμένα σε φίλους. Είναι φτιαγμένα από χαρτί και πηλό και ζωγραφισμένα με ακρυλικό χρώμα.

στεφάνι ελιάς 2

Στεφάνι ελιάς όμοιο με προηγούμενο αλλά στηριγμένο πάνω σε ένα κομμάτι χαλκού.

στεφάνι ελιάς

Αν και η φωτογραφία μάλλον αδικεί το στεφάνι της ελιάς. Είναι φτιαγμένο με πηλό και σύρμα.