Αρχαία ελιά 2

Και μετά τη ζωγραφική σε καμβά, ακολουθεί η περίδος με το ψηφιδωτό.  Tο ψηφιδωτό που με ενθουσιάζει είναι ζωγραφική με υλικά από τη φύση.

Όλο το καλοκαίρι μάζευα πέτρες από την παραλία. Δεν ξέρω πόσες μέρες μάζευα  αλλά μου φάνηκαν πάρα πολλά τα απογεύματα. Μερικές μέρες μάζεψα πράσινες πέτρες για τα φύλλα, άλλες μέρες καφέ για τον κορμό, άλλες πάλι μπεζ, άσπρες μέχρι και κομμάτια από θαλασσοδαρμένα κεραμίδια που στο τέλος όμως δεν τα χρησιμοποίησα.

 Η ιδέα για τη δημιουργία της ελιάς προυπήρχε. Η πραγματοποίηση όμως ήταν δύσκολη.
Πρώτα θα έβρισκα χρόνο για να μαζεύψω τα βότσαλα αυτό προϋπόθετε παρουσία στην παραλία.  Μετά θα έκοβα το κόντρα πλακέ θαλάσσης, και τέλος θα κόλλαγα τα βότσαλα. Θα καλούπωνα. Θα έπρεπε να περιμένω λίγο καιρό να δέσει το ψηφιδωτό. Και τέλος θα ακολουθούσε το βερνίκωμα. Λόγω βάρους του έργου αποφάσισα να το κόψω στα τρία έτσι θα φαίνεται πιο ελαφρύ για τον τοίχο.

Μερικά τεχνικά προβλήματα που είχα, ξεπεράστηκαν με τον υπέροχο καιρό που κάνει. (τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του μήνα).  Το αρχικό σχέδιο ζωγραφίστηκε μέσα στο σπίτι πάνω στο κόντρα πλακέ.

 Βασίστηκα στην αρχαία ελιά και μιας και δεν είχα βγάλει φωτογραφία της, είχα το προηγούμενο έργο για αναπαραγωγή. Αν και αρχές Νοέμβρη που το ξεκίνησα, ήταν πολύ γλυκειά η ατμόσφαιρα, έτσι έστησα το έργο στο τραπέζι του μπαλκονιού. Αυτό με διευκόλυνε να μην  μαζεύω και να  απλώνω τα υλικά, καθώς δεν ενοχλεί κανένα η μικρή αναστάτωση που προκαλεί.

Δουλεύοντας  μέσα στο σπίτι

Λόγω υγρασίας που υπήρχε στην ατμόσφαιρα άργησε να στεγνώσει, έτσι οι εργασίες καθαρίσματος των βοτσάλων γίνανε αργότερα από το συνηθισμένο. Συνήθως καθαρίζω μετά από 2-3 ώρες! όταν σταθεροποιείται η κόλλα. Αυτή τη φορά τα καθαρίσματα γίνανε μετά από 2-3 μέρες.

έτοιμη για καλούπωμα στο μπαλκόνι

Δεν σκέφτηκα να τραβήξω και το καλούπωμα, είχαν καλυφθεί όλα τα βότσαλα και έπρεπε να τα καθαρίσω με μεγάλη λεπτομέρεια. Το βερνίκωμα γίνεται μετά από μέρες ώστε να έχει  στεγνώσει τελείως το έργο.

Υπάρχει και αρκετή αναμονή για να τοποθετηθεί στον τοίχο και να τραβήξω τις φωτογραφίες. Τελικά ο καιός μας κρύωσε αρκετά. Έτσι για λίγο αναβλήθηκε η τοποθέτηση της στον τοίχο. Για την ώρα περιμένει υπομονετικά πάνω σε ένα παγκάκι να γλυκάνει λίγο ο καιρός.

Έχει διαστάσεις 51χ 70.

Ο θεός Διόνυσος πίσω στην πατρίδα του

Και μετά από τρία χρόνια παραμονής στο Μόναχο, πραγματοποιήθηκε η επιστροφή μου.  Μαζί μου έφερα και διάφορα έργα που δημιούργησα στο Μόναχο άλλα έτοιμα, άλλα σχεδόν έτοιμα. Έχει περάσει και αρκετός καιρός από το καλοκαίρι, μέχρι να  ανοίξω τα υπάρχοντά μου και να μπω και εγώ σε κάποιο ρυθμό . Είχα κάνει επίσκεψη στη  Γλυπτοθήκη του Μονάχου και το συγκεκριμένο κύλικα τον είδα εκεί όπου με την πρώτη ματιά με συγκίνησε . Τον είχανε ακόμη φωτογραφία και στα εισιτήρια του μουσείου και ήταν σε περίοπτη θέση στο χώρο!
 Άρχισα λοιπόν να το ψάχνω και αποφάσισα να το αποτυπώσω με ψηφίδες. Είχα όμως μια αστοχία στα υλικά όπως και στην "Αφροδίτη". Μέσα στη βαλίτσα μου είχα πάρει σοβά και όχι κόλλα πλακιδίων!! Έκανα μια βόλτα από το OBI (κάτι σαν το Praktiker) αλλά δεν βρήκα το υλικό που ήθελα. Έτσι όπως ήταν, το έβαλα σε μια καλή συσκευασία και τώρα με την επιστροφή μου το άνοιξα. Έξυσα όλο το σοβά  του  "Διόνυσου" και τον πέρασα με κόλλα πλακιδίων. Για αρκετές μέρες έψαχνα το χρώμα που θα του ζωγράφιζα, τελικά κατέληξα στο κεραμιδί. Δυστυχώς όμως ο σοβάς μάλλον απορρόφησε το χρώμα και το έβγαλε ανάμεσα στις ψηφίδες, γι αυτό και η κοκκινίλα ανάμεσά τους. Αυτό με στεναχώρησε πολύ, αλλά αποφάσισα να το ανεβάσω, ίσως φτιάξω ένα καινούργιο αυτή τη φορά με άλλο προσανατολισμό. Στο μυαλό μου πάντως είναι ότι επέστρεψα και εγώ και αυτός  εκεί που ξεκινήσαμε. Αυτός, μέσα στη χαρά του έχει πάνω στο κατάρτι του το αμπελάκι, πίνει και κρασάκι μέσα από ένα κέρατο και έχει τη συνοδεία των δελφινιών. Κάπως έτσι και εγώ, ούτε με ενδιαφέρει η παλιοκατάσταση που μας έστησαν οι κυβερνώντες,  ήρθα στα νερά μου....

Η Αφροδίτη του Μονάχου

Φρέσκο έργο, τόσο που δεν έχει τελειώσει ακόμη!!! Κάνοντας μια επίσκεψη στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου μου άρεσε το παραπάνω άγαλμα, είναι η θεά Αφροδίτη. έτσι αποφάσισα εκείνη την ώρα πως θα την κάνω σε ψηφιδωτό. Μ έχει τόσο παιδέψει όμως τόσο, γιατί έχει δεχθεί πολλές παρεμβάσεις. Της έφτιαξα για δεύτερη φορά τη μύτη και μάλλον είναι η καλύτερη έκδοση, αυτή της φωτογραφίας. καθώς πήγα να την κολλήσω όμως ανάποδα με κόλλα πάνω στο κόντρα πλακέ, αυτή  είχε χαλάσει και έτσι το μισό κεφάλι έμεινε πάνω στη ζελατίνα και το άλλο πάνω κόλλησε στο κόντρα πλακέ!!
Έτσι το ξαναξήλωσα και το επιδιόρθωσα. Μεγάλη στεναχώρια.
Μετά το πρόσφατο ταξίδι στην Αθήνα, με την ευκαιρία των εκλογών έφερε και νέα κόλλα και ήδη σήμερα τα κατάφερα να την κολλήσω πάνω στο κόντρα πλακέ, με αρκετή επιτυχία. Τις επόμενες μέρες θα την τσιμεντώσω και θα ανεβάσω την φωτογραφία όπως θα γίνει.

Τα κατάφερα (16/5) και το αποτέλεσμα είναι το παραπάνω.  Παρατηρώντας την έκδοση που δεν ήθελε να κολλήσει διαπιστώνω πως είχε πιο όμορφα μαλλιά, φαινόντουσαν οι μπούκλες της, αλλά τι να κάνουμε την έχασα. Η αλουμινένια κορνίζα που βλέπετε είναι βοηθητική για το τσιμέντωμα και λόγω της μετακόμισης θα μείνει και αυτή ως έχει για την ώρα.
 Τουλάχιστον αυτή η Αφροδίτη ή το είδωλό της θα πάει στην πατρίδα της.

Ο Ψαράς No 2

Να και το πρώτο έργο μέσα σε αυτή τη χρονιά. Θυμάστε τον ψαρά που είχα φτιάξει; Αυτός είναι ο "αδερφός του" λίγο πιο μεγάλος σε μέγεθος και είναι φτιαγμένος και αυτός με έτοιμες ψηφίδες. Όμορφο θέμα παρμένο από τοιχογραφία στη Σαντορίνη. Δεν έχει κορνίζα, αυτό το ασημένιο είναι μια κορδέλα που χρησιμοποιώ για να φτιάξω το πλακάκι. Λόγω καλοκαιρινής μετακόμισης την άφησα για να προστατεύσω τα περιθώρια του.

Οι δυο νέγροι

 

Από τα πρώτα ψηφιδωτά με μικτή τεχνική. Το θέμα είναι παρμένο από μια φωτογραφία του National Geographic που δείχνει κάτω από μια ομπρέλα βρίσκονται δυο νέγροι. Τα πρόσωπά τους είναι από πηλό και έχουν πάνω τους ψηφίδες. Στα κεφάλια τους, έβαλα τουρμπάν που είναι από ύφασμα, περασμένο σε ατλακόλ. Αντί για κορνίζα έχω βάλει αμμουδιά. Το έργο αυτό είναι χαρισμένο. Πήρε όμως θέση στην έκθεση που είχε γίνει το 2006 στο δήμο μας. 

το καραβάκι της δραχμής

 

Θυμόσαστε την δραχμή μας; Προχωρώντας στη Σταδίου υπάρχει το παραπάνω γλυπτό που μου άρεσε πάρα πολύ σε ανάμνηση του νομίσματος. Το φωτογράφησα και μετά ξεκίνησα τη δημιουργία του με ψηφίδες. Το αποτέλεσμα είναι ξεχωριστό, οι ψηφίδες που έκοψα είναι πάρα πολύ ψιλές και με ταλαιπώρησε λίγο η γραφή για το -ελληνική δημοκρατία- Η κυκλική βάση είναι από ξύλο και είναι έτοιμη.

δελφίνι με ψάρια

Παρόμοιο θέμα με τα δελφίνια που παίζουν με τα ψάρια, αλλά εδώ έβαλα και ένα κομμάτι τοίχου για να το αλλάξω από το προηγούμενο έργο και να το κάνω παλιό. Άλλωστε δεν μπορώ να φτιάξω ακριβές αντίγραφο, πάντα κάτι προσθέτω ή αφαιρώ.
Δίπλα σε αυτό το έργο βρίσκονται  δυο πέτρες από παραλίες της Χίου.Γενικά οι παραλίες εκεί έχουν τεράστια βότσαλα, συνήθως άσπρα σα μάρμαρα, ενώ αυτή που έχει μαύρα λέγεται "Μαύρα Βόλια". Πάνω τους είναι ζωγραφισμένη η ίδια παράσταση, το πρωί και το βράδυ. Είναι η Παναγία των βράχων, ένα εκκλησάκι -το αναφέρει ο Μυριβήλης- που βρίσκεται στη Μυτιλήνη στη Σκάλα Συκαμινέας.
Όταν πρωτοξεκίνησα να ζωγραφίζω -κάπου στα φοιτητικά μου χρόνια-, χρησιμοποιούσα σμάλτα πάνω σε βότσαλα. Αυτές οι πέτρες είναι όμως μεταγενέστερες, φτιαγμένες με ακρυλικό.

Τα δελφίνια παίζουν με τα ψάρια

Από τη Σαντορίνη πήρα το παραπάνω θέμα. Το παιχνίδι των δελφινιών με τα ψάρια. Οι αρχαίοι αγαπούσαν πολύ τα δελφίνια, στολίζανε τα σπίτια αλλά και τα νομίσματά τους. Εμείς δεν τα πολυβλέπουμε να κολυμπούν στη θάλασσα. Πάντως είμαι τυχερή, γιατί έχω δει να κολυμπάνε δίπλα στο καράβι.
 Χρησιμοποίησα έτοιμες ψηφίδες και για κορνίζα έχω χρησιμοποιήσει αμμουδιά . Το έχω δωρίσει σε φίλους.

Η αχτένιστη

Το παραπάνω ψηφιδωτό είναι βασισμένο σε ένα έργο του Ντα βίντσι με το όνομα "η αχτένιστη". Είναι ένα προσχέδιο προσώπου που θα χρησιμοποιούσε σε κάποιο έργο του. Δεν τον ενδιέφερε να τελειώσει αλλά να μελετήσει το πρόσωπο. Το βρήκα σε ένα βιβλίο που έχει αρκετά έργα του και είπα να το φτιάξω γιατί είχε ενδιαφέρον. Το δύσκολο ήταν να σχηματιστεί το πρόσωπο με ψηφίδες έτσι χρησιμοποιήθηκε μια σταθερή γραμμή ψηφίδων από μαύρο και καφέ χρώμα για να μη χαλάσει το σχήμα. Μετά γεμίστηκε με ψηφίδες προσέχοντας το φωτισμό στα μάγουλα και το μέτωπο και με τη βοήθεια της δασκάλας μπήκε αυτό το υπέροχο ροζ τριγύρω. Πρέπει να χρειάστηκα κανένα δίμηνο για να το τελειώσω. Μάλιστα στο ξεκίνημα επειδή δεν έβγαινε καν πρόσωπο το χάλασα και το ξανάφτιαξα.

Το λουλούδι

Αυτά τα βότσαλα είναι από μια συλλογή της γιαγιάς Μαρίας από τον Πάτο, μια οικογενειακή παραλία πολύ κοντά στο Αγιο Ισίδωρο. Προσπάθησα να τα συνθέσω -κάτι σαν παζλ- σε ένα πίνακα. Το αποτέλεσμα βγήκε πάντως αρκετά καλό για μένα, γιατί είναι ένα λουλούδι που ξεφυτρώνει μέσα από  βράχο.

Η προσωπογραφία μου

Αρχικά πήρα μια φωτογραφία της Ειρήνης της κόρης μου, όμως όταν ξεκίνησα να το δουλεύω δεν μπορούσα να βγάλω τη μορφή της. Το αποτέλεσμα ήταν να φτιάξω τον εαυτό μου! Τα βότσαλα είναι και αυτά από την παραλία του Αγίου Ισιδώρου, ενώ για τα περιγράμματα των ματιών έχω χρησιμοποιήσει κλασσικές ψηφίδες μαύρες. Επίσης ψηφίδες χρησιμοποίησα και στα χείλη, καθότι είναι δύσκολο να βρεθούν κόκκινα βότσαλα. Τόλμησα να χρησιμοποιήσω και μεγάλα βότσαλα καθώς και έχω κάνει προσπάθεια να υπάρχει και σκίαση.

Τα δελφίνια

Στο μπαλκόνι, παρέα με την αθηναϊκή τριήρη βρίσκονται τα ψάρια από την Σαντορίνη. Είναι και αυτά φτιαγμένα με βότσαλα από την παραλία του Αγίου Ισιδώρου. Δυστυχώς δεν έχω άλλη φωτογραφία πιο κοντινή και είναι δύσκολη η επαναφωτογράφισή τους λόγω της απόστασης που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή. Αυτά τα δελφίνια τα βρήκα να στολίζουν ένα νόμισμα εκείνης της εποχής.

Η αθηναϊκή τριήρης

Το παραπάνω έργο, είναι φτιαγμένο με υλικά από τη θάλασσα. Κάθε καλοκαίρι πηγαίνουμε για διακοπές στη Μυτιλήνη. Η παραλία του Αγίου Ισιδώρου έχει πολύ όμορφα βότσαλα. Κάποια στιγμή και ενώ είχα ασχοληθεί με ψηφιδωτό στα μαθήματα του Δήμου, άρχισα να κοιτάω το πολύχρωμο μωσαϊκό της παραλίας. Άρχισα λοιπόν να αναγνωρίζω πολλές αποχρώσεις εκτός από τα αγαπημένα μου άσπρα βότσαλα που τα έλεγα κουφέτα που πάντα έπαιρνα κάποια μαζί μου να τα στολίσω. έτσι κάποια στιγμή άρχισα συστηματικά δουλειά συλλογής βοτσάλων. Τα έβαζα σε σακουλάκια και κοιτούσα και το μέγεθός τους ώστε να μην είναι μεγάλα. Το ξυλαράκι που κρατάει τα πανιά, είναι και αυτό από αυτή την παραλία μαζεμένο, το έχει δαμάσει η θάλασσα. Η μύτη της τριήρης είναι από κεραμίδι. Τα κύματα είναι χωρισμένα με σύρμα, δεν ξέρω κατά πόσο φαίνονται και υπάρχουν και συρμάτινα ψάρια στη θάλασσα. Έχω χρησιμοποιήσει και αμμουδιά πάνω στην επιφάνεια για να είναι πιο πειστικό το αποτέλεσμα.

Ο Ψαράς No 1

Καθώς κοιτούσα φωτογραφίες από το Μινωικό πολιτισμό στην Σαντορίνη, μου τράβηξε την προσοχή το νεανικό σώμα του ψαρά. Θα μπορούσε να είναι ένας νέος της εποχής μας που κρατά στα χέρια του πανέμορφα ψάρια. Το έφτιαξα σε ψηφιδωτό με έτοιμες ψηφίδες και γέμισμα με κόλλα πλακιδίων και το έκανα δώρο.

Το καθρέφτισμα είναι γιατί κολλάω τις ψηφίδες πάνω σε πλαστική επιφάνεια και μετά το κολλάω όλο πάνω σε κόντρα πλακέ θαλάσσης. Αν το αρχείο με τη φωτογραφία δεν το γυρίσω με το πρόγραμμα ζωγραφικής, το αποτέλεσμα είναι όπως παραπάνω.