Οι δυο νέγροι

 

Από τα πρώτα ψηφιδωτά με μικτή τεχνική. Το θέμα είναι παρμένο από μια φωτογραφία του National Geographic που δείχνει κάτω από μια ομπρέλα βρίσκονται δυο νέγροι. Τα πρόσωπά τους είναι από πηλό και έχουν πάνω τους ψηφίδες. Στα κεφάλια τους, έβαλα τουρμπάν που είναι από ύφασμα, περασμένο σε ατλακόλ. Αντί για κορνίζα έχω βάλει αμμουδιά. Το έργο αυτό είναι χαρισμένο. Πήρε όμως θέση στην έκθεση που είχε γίνει το 2006 στο δήμο μας. 

πρόσωπο

Η κα Ανρί είναι από κάποιο έργο του Ρενουάρ. Την εποχή που ασχολιόμουν με τα μαθήματα γλυπτικής βρήκα αυτό το πρόσωπο που έφτιαξα με πηλό και ζωγράφισα με ακρυλικά χρώματα. 

το καραβάκι της δραχμής

 

Θυμόσαστε την δραχμή μας; Προχωρώντας στη Σταδίου υπάρχει το παραπάνω γλυπτό που μου άρεσε πάρα πολύ σε ανάμνηση του νομίσματος. Το φωτογράφησα και μετά ξεκίνησα τη δημιουργία του με ψηφίδες. Το αποτέλεσμα είναι ξεχωριστό, οι ψηφίδες που έκοψα είναι πάρα πολύ ψιλές και με ταλαιπώρησε λίγο η γραφή για το -ελληνική δημοκρατία- Η κυκλική βάση είναι από ξύλο και είναι έτοιμη.

Η Αφροδίτη της Μήλου

 

Από τα ξεχωριστά έργα μου αυτό. Η βάση είναι από πηλό σε χρώμα γης. Η Αφροδίτη είναι φτιαγμένη επίσης με πηλό άσπρο. Στο σώμα της έχω κολλήσει άσπρες ψηφίδες . όταν προσπάθησα να το ξαναφτιάξω δεν βγήκε με επιτυχία το αντίγραφο. 

Χαρούμενες μέρες

 

Το κλαδάκι αυτό το βρήκα στην παραλία. έμοιαζε με δενδράκι και σκέφτηκα να του κρεμάσω μια κούνια.  Πάνω στην κούνια έβαλα και ένα παιδάκι. Ο τίτλος μπήκε γιατί ήταν τέλος Αυγούστου όταν το έφτιαχνα  και είχα ξεκινήσει ετοιμασίες για το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς. Ηδη φαίνεται στον ουρανό ότι υπάρχει συννεφιά και ο καιρός αλλάζει. Όλα τα παιδιά περνάνε ξένοιαστα χωρίς μαθήματα και σε λίγες μέρες θα αφήσουν τα παιχνίδια για αρχίσουν τα δύσκολα.

 Το παιδάκι μαζί με το σκοινί είναι φτιαγμένα από πηλό, η ζωγραφική έχει γίνει με ακρυλικά χρώματα.

Για πάντα μαζί

 

Αυτό το έργο έχει αρκετή ιστορία. Πως ξεκίνησε η ιδέα. Κάποια στιγμή είχαμε μια συζήτηση με τη φίλη μου τη Σοφία, που ο γιος της αγαπούσε τις καταδύσεις που έκανε μαζί με την κοπέλα του. Σκεφτήκαμε ότι όταν θα παντρευτεί  ο γάμος τους θα γίνει στο βυθό. Δύσκολο για τους καλεσμένους. Στο δρόμο όμως σκέφτηκα ότι το είχα δει αυτό που είπα. Σε μια ταινία το Unterground του Εμίρ Κουστουρίτσα, η νύφη πνίγηκε και ο γαμπρός βούτηξε μέσα και αυτός στη λίμνη , για να τη βρει και να συνεχίσουν να είναι μαζί. Έβαλα λοιπόν την ταινία, βρήκα το κομμάτι, το πάγωσα, το τύπωσα και ξεκίνησα. Η σκηνή στην ταινία, είχε τραβηχτεί σε δεξαμενή, το νερό ήταν πρασινωπό αλλά αυτό φάνηκε μετά στην επεξεργασία της. Αντικαταστάθηκε λοιπόν το πράσινο, από το γαλάζιο της θάλασσας, έβαλα αμμουδιά και κοχύλια. Εχω χρησιμοποιήσει πηλό στο χέρι και τα πρόσωπα. Η νύφη είναι ζωγραφισμένη και ντυμένη με μπουμπουνιέρα !, ενώ τα σώματα είναι ζωγραφισμένα με ακρυλικά. Η κορνίζα είναι φτιαγμένη με ψηφίδες που χρησιμοποιώ στα ψηφιδωτά. Πολύ μικτή τεχνική.

πρόσωπο σε βότσαλο

 

Τα καλοκαίρια μ αρέσει να μαζεύω πέτρες από την παραλία, άλλες μεγάλες, άλλες με περίεργα χρώματα και σχήματα. όταν έχω την πρώτη ύλη πάντως είναι εύκολο να ξεκινήσω μια ιδέα, δεν ψάχνω τα υλικά. Πάνω σε ένα μεγάλο και πλατύ βότσαλο και με τη βοήθεια του πηλού, είναι ακουμπισμένη αυτή η φιγούρα της κοπέλας. Για να κολλήσω τον πηλό χρησιμοποίησα λίγη ατλακόλ. Η ζωγραφική έγινε με ακρυλικά χρώματα. Ένα διάστημα έκανα μάσκες και γενικά πρόσωπα, στα μαθήματα που παρακολουθούσα. Μάθαμε τεχνική για να τα κατασκευάζουμε και έτσι έφτιαξα αρκετά εκείνη την εποχή σε διάφορες επιφάνειες.  Αυτό το βότσαλο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρες παπιέ.

Εδώ στο Μόναχο δυστυχώς δεν μπορώ να βρω υλικά, όλη η "φύση" πχ στα πάρκα  είναι τόσο μαζεμένη που και κλαδάκι να ψάχνω δεν βρίσκω και έτσι καταλήγω πχ να αγοράσω διάφορα, που στην Ελλάδα υπάρχουν ελεύθερα. Αυτό θα πει "πολιτισμός" ο απόλυτος έλεγχος του περιβάλλοντος.

δελφίνι με ψάρια

Παρόμοιο θέμα με τα δελφίνια που παίζουν με τα ψάρια, αλλά εδώ έβαλα και ένα κομμάτι τοίχου για να το αλλάξω από το προηγούμενο έργο και να το κάνω παλιό. Άλλωστε δεν μπορώ να φτιάξω ακριβές αντίγραφο, πάντα κάτι προσθέτω ή αφαιρώ.
Δίπλα σε αυτό το έργο βρίσκονται  δυο πέτρες από παραλίες της Χίου.Γενικά οι παραλίες εκεί έχουν τεράστια βότσαλα, συνήθως άσπρα σα μάρμαρα, ενώ αυτή που έχει μαύρα λέγεται "Μαύρα Βόλια". Πάνω τους είναι ζωγραφισμένη η ίδια παράσταση, το πρωί και το βράδυ. Είναι η Παναγία των βράχων, ένα εκκλησάκι -το αναφέρει ο Μυριβήλης- που βρίσκεται στη Μυτιλήνη στη Σκάλα Συκαμινέας.
Όταν πρωτοξεκίνησα να ζωγραφίζω -κάπου στα φοιτητικά μου χρόνια-, χρησιμοποιούσα σμάλτα πάνω σε βότσαλα. Αυτές οι πέτρες είναι όμως μεταγενέστερες, φτιαγμένες με ακρυλικό.

Τα δελφίνια παίζουν με τα ψάρια

Από τη Σαντορίνη πήρα το παραπάνω θέμα. Το παιχνίδι των δελφινιών με τα ψάρια. Οι αρχαίοι αγαπούσαν πολύ τα δελφίνια, στολίζανε τα σπίτια αλλά και τα νομίσματά τους. Εμείς δεν τα πολυβλέπουμε να κολυμπούν στη θάλασσα. Πάντως είμαι τυχερή, γιατί έχω δει να κολυμπάνε δίπλα στο καράβι.
 Χρησιμοποίησα έτοιμες ψηφίδες και για κορνίζα έχω χρησιμοποιήσει αμμουδιά . Το έχω δωρίσει σε φίλους.

Το στεφάνι με τα τριαντάφυλλα

Ακόμη ένα στεφάνι με πολλά τριαντάφυλλα. Αυτό έχει σαν βάση αντί για σύρμα, λυγαριά. Την έκοψα από ένα ρέμα, την καθάρισα (με γάντια γιατί αφήνει λεκέδες στα χέρια) και την έπλεξα σε κύκλο. Μετά από πολύ καιρό αυτή άλλαξε χρώμα και έγινε κίτρινη. Είναι πιο όμορφο αποτέλεσμα, από τη συρμάτινη βάση που έχει το φθινοπωρινό στεφάνι. Τα λουλούδια και τα φύλλα είναι ζωγραφισμένα με ακρυλικά χρώματα.

Φθινοπωρινό στεφάνι

 Πηγαίνοντας προς το σχολείο περνούσα από ένα τεράστιο πλατάνι, που γύρω του βρίσκονταν αρκετές λεύκες. Εκείνο το φθινόπωρο σκέφτηκα να μαζέψω κάποια φύλλα γιατί με είχε εντυπωσιάσει το μωσαικό χρωμάτων που αφήνανε στο έδαφος. Μετά από λίγες μέρες όμως αυτά χάλασαν και έχασαν το χρώματα τους. Έτσι αποφάσισα να πάρω πηλό και να τα αποτυπώσω - πάτησα τα φύλλα πάνω στον πηλό και βγήκαν με την παραμικρή τους λεπτομέρεια - μαζί με φύλλα από ένα πεντάφυλλο που έχω στην αυλή του σπιτιού. Φρόντισα πριν στεγνώσει ο πηλός να του δώσω και καμία στροφή για να μη βγούνε τα φύλλα ίσια. Έφτιαξα με ακρυλικό, τα χρώματα που ήθελα και τελικά το αποτέλεσμα ήταν το παραπάνω. Κάπως έτσι έμεινε ζωντανή η εικόνα των πεσμένων φύλλων του φθινοπώρου. Όλα τα έχω στηρίξει πάνω σε ένα στεφάνι φτιαγμένο με σύρμα.

Η νεραντζούλα από το αναγνωστικό

 Κοιτάζοντας το αναγνωστικό του δημοτικού, ανακαλύπτω ότι μπορώ να φτιάξω ολόκληρη παράσταση.  Αντί για νερατζούλα εγώ είχα ήδη έτοιμη την πορτοκαλιά. Έτσι μπορούσα να συνεχίσω με ζωγραφική και να φτιάξω τον πορτοκαλεώνα. Αυτός είναι φτιαγμένος με ακρυλικό χρώμα. Η σύνθεση αυτή είναι πολύ χαρούμενη. Το πρόβλημα ήταν πως θα γινόταν να φτιάξω τα παιδάκια τον Μίμη και την Άννα; Εκείνη την εποχή μαθαίναμε στα μαθήματα που παρακολουθούσα, να φτιάχνουμε κούκλες, μα είχα χάσει λόγω δουλειάς αρκετά από αυτά Έτσι προσπάθησα να φτιάξω μόνη μου τις φιγούρες των παιδιών, ακόμη και τα ρούχα τους. Η περίφραξη είναι φτιαγμένη από πηλό, δεν ζωγραφίστηκε όμως ποτέ και θεωρώ το έργο ατέλειωτο.  Παλιά το συνήθιζα αυτό γιατί μου έφευγε ο ενθουσιασμός και έκανα κάτι άλλο. Η πόρτα του πορτοκαλεώνα είναι ξύλινη. Το αποτέλεσμα το βλέπετε παρακάτω. Η όλη σύνθεση πατάει πάνω σε ένα πράσινο χαλάκι που θυμίζει γκαζόν, αλλά στη φωτογραφία δεν φαίνεται.

η πορτοκαλιά

Να και το πρώτο δενδράκι που έφτιαξα όταν παρακολουθούσα μαθήματα στο δήμο. Είναι μια πορτοκαλιά φτιαγμένη από πηλό, τα πορτοκάλια και τα φύλλα της. Ο κορμός της είναι από σύρμα καλυμμένο με πανί. Είναι ζωγραφισμένη με ακρυλικά χρώματα.Η βάση της είναι στερεωμένη με τσιμέντο.