Γοργόνα στο φινιστρίνι και πρόσωπο

Εδώ είναι στα δεξιά ένα  πρόσωπο , είναι μια γοργόνα -έτσι την ονόμασα- που κρατά ένα μεγάλο όστρακο που το έχει κοντά στο αυτί της και ακούει τους ήχους της θάλασσας. Υποτίθεται ότι την βλέπουμε μέσα από ένα φινιστρίνι πλοίου. Είναι φτιαγμένο όλο με πηλό, το όστρακο μάλιστα το έβλεπα και το έφτιαξα. Σε κάποια βουτιά στον Άγιο Ερμογένη, παραλία της Μυτιλήνης, είχα βρει αυτό το τεράστιο όστρακο και ένας βαρκάρης είπε τον τρόπο να βγάλω το εσωτερικό του και να μείνει το κέλυφος. Παλιά τα κάνανε φωτιστικά, βάζανε μια λαμπίτσα μέσα τους.

Το πρόσωπο που βρίσκεται στη μέση είναι φτιαγμένο με βότσαλα από μάρμαρο που αγόρασα. Από κοντά είναι αρκετά άγριο γιατί οι πέτρες έχουν γωνίες.

Για πάντα μαζί

 

Αυτό το έργο έχει αρκετή ιστορία. Πως ξεκίνησε η ιδέα. Κάποια στιγμή είχαμε μια συζήτηση με τη φίλη μου τη Σοφία, που ο γιος της αγαπούσε τις καταδύσεις που έκανε μαζί με την κοπέλα του. Σκεφτήκαμε ότι όταν θα παντρευτεί  ο γάμος τους θα γίνει στο βυθό. Δύσκολο για τους καλεσμένους. Στο δρόμο όμως σκέφτηκα ότι το είχα δει αυτό που είπα. Σε μια ταινία το Unterground του Εμίρ Κουστουρίτσα, η νύφη πνίγηκε και ο γαμπρός βούτηξε μέσα και αυτός στη λίμνη , για να τη βρει και να συνεχίσουν να είναι μαζί. Έβαλα λοιπόν την ταινία, βρήκα το κομμάτι, το πάγωσα, το τύπωσα και ξεκίνησα. Η σκηνή στην ταινία, είχε τραβηχτεί σε δεξαμενή, το νερό ήταν πρασινωπό αλλά αυτό φάνηκε μετά στην επεξεργασία της. Αντικαταστάθηκε λοιπόν το πράσινο, από το γαλάζιο της θάλασσας, έβαλα αμμουδιά και κοχύλια. Εχω χρησιμοποιήσει πηλό στο χέρι και τα πρόσωπα. Η νύφη είναι ζωγραφισμένη και ντυμένη με μπουμπουνιέρα !, ενώ τα σώματα είναι ζωγραφισμένα με ακρυλικά. Η κορνίζα είναι φτιαγμένη με ψηφίδες που χρησιμοποιώ στα ψηφιδωτά. Πολύ μικτή τεχνική.

πρόσωπο σε βότσαλο

 

Τα καλοκαίρια μ αρέσει να μαζεύω πέτρες από την παραλία, άλλες μεγάλες, άλλες με περίεργα χρώματα και σχήματα. όταν έχω την πρώτη ύλη πάντως είναι εύκολο να ξεκινήσω μια ιδέα, δεν ψάχνω τα υλικά. Πάνω σε ένα μεγάλο και πλατύ βότσαλο και με τη βοήθεια του πηλού, είναι ακουμπισμένη αυτή η φιγούρα της κοπέλας. Για να κολλήσω τον πηλό χρησιμοποίησα λίγη ατλακόλ. Η ζωγραφική έγινε με ακρυλικά χρώματα. Ένα διάστημα έκανα μάσκες και γενικά πρόσωπα, στα μαθήματα που παρακολουθούσα. Μάθαμε τεχνική για να τα κατασκευάζουμε και έτσι έφτιαξα αρκετά εκείνη την εποχή σε διάφορες επιφάνειες.  Αυτό το βότσαλο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρες παπιέ.

Εδώ στο Μόναχο δυστυχώς δεν μπορώ να βρω υλικά, όλη η "φύση" πχ στα πάρκα  είναι τόσο μαζεμένη που και κλαδάκι να ψάχνω δεν βρίσκω και έτσι καταλήγω πχ να αγοράσω διάφορα, που στην Ελλάδα υπάρχουν ελεύθερα. Αυτό θα πει "πολιτισμός" ο απόλυτος έλεγχος του περιβάλλοντος.

δελφίνι με ψάρια

Παρόμοιο θέμα με τα δελφίνια που παίζουν με τα ψάρια, αλλά εδώ έβαλα και ένα κομμάτι τοίχου για να το αλλάξω από το προηγούμενο έργο και να το κάνω παλιό. Άλλωστε δεν μπορώ να φτιάξω ακριβές αντίγραφο, πάντα κάτι προσθέτω ή αφαιρώ.
Δίπλα σε αυτό το έργο βρίσκονται  δυο πέτρες από παραλίες της Χίου.Γενικά οι παραλίες εκεί έχουν τεράστια βότσαλα, συνήθως άσπρα σα μάρμαρα, ενώ αυτή που έχει μαύρα λέγεται "Μαύρα Βόλια". Πάνω τους είναι ζωγραφισμένη η ίδια παράσταση, το πρωί και το βράδυ. Είναι η Παναγία των βράχων, ένα εκκλησάκι -το αναφέρει ο Μυριβήλης- που βρίσκεται στη Μυτιλήνη στη Σκάλα Συκαμινέας.
Όταν πρωτοξεκίνησα να ζωγραφίζω -κάπου στα φοιτητικά μου χρόνια-, χρησιμοποιούσα σμάλτα πάνω σε βότσαλα. Αυτές οι πέτρες είναι όμως μεταγενέστερες, φτιαγμένες με ακρυλικό.

Τα δελφίνια παίζουν με τα ψάρια

Από τη Σαντορίνη πήρα το παραπάνω θέμα. Το παιχνίδι των δελφινιών με τα ψάρια. Οι αρχαίοι αγαπούσαν πολύ τα δελφίνια, στολίζανε τα σπίτια αλλά και τα νομίσματά τους. Εμείς δεν τα πολυβλέπουμε να κολυμπούν στη θάλασσα. Πάντως είμαι τυχερή, γιατί έχω δει να κολυμπάνε δίπλα στο καράβι.
 Χρησιμοποίησα έτοιμες ψηφίδες και για κορνίζα έχω χρησιμοποιήσει αμμουδιά . Το έχω δωρίσει σε φίλους.

Το στεφάνι με τα τριαντάφυλλα

Ακόμη ένα στεφάνι με πολλά τριαντάφυλλα. Αυτό έχει σαν βάση αντί για σύρμα, λυγαριά. Την έκοψα από ένα ρέμα, την καθάρισα (με γάντια γιατί αφήνει λεκέδες στα χέρια) και την έπλεξα σε κύκλο. Μετά από πολύ καιρό αυτή άλλαξε χρώμα και έγινε κίτρινη. Είναι πιο όμορφο αποτέλεσμα, από τη συρμάτινη βάση που έχει το φθινοπωρινό στεφάνι. Τα λουλούδια και τα φύλλα είναι ζωγραφισμένα με ακρυλικά χρώματα.

Φθινοπωρινό στεφάνι

 Πηγαίνοντας προς το σχολείο περνούσα από ένα τεράστιο πλατάνι, που γύρω του βρίσκονταν αρκετές λεύκες. Εκείνο το φθινόπωρο σκέφτηκα να μαζέψω κάποια φύλλα γιατί με είχε εντυπωσιάσει το μωσαικό χρωμάτων που αφήνανε στο έδαφος. Μετά από λίγες μέρες όμως αυτά χάλασαν και έχασαν το χρώματα τους. Έτσι αποφάσισα να πάρω πηλό και να τα αποτυπώσω - πάτησα τα φύλλα πάνω στον πηλό και βγήκαν με την παραμικρή τους λεπτομέρεια - μαζί με φύλλα από ένα πεντάφυλλο που έχω στην αυλή του σπιτιού. Φρόντισα πριν στεγνώσει ο πηλός να του δώσω και καμία στροφή για να μη βγούνε τα φύλλα ίσια. Έφτιαξα με ακρυλικό, τα χρώματα που ήθελα και τελικά το αποτέλεσμα ήταν το παραπάνω. Κάπως έτσι έμεινε ζωντανή η εικόνα των πεσμένων φύλλων του φθινοπώρου. Όλα τα έχω στηρίξει πάνω σε ένα στεφάνι φτιαγμένο με σύρμα.