Taormina Ταορμίνα Σικελία καλοκαίρι 2019

Το περασμένο καλοκαίρι, βρέθηκα στη Ταορμίνα της Σικελίας με παρέα. Μείναμε στην Κατάνια και κάναμε εκδρομή και στο ηφαίστειο της Αίτνας αλλά και στο αρχαίο θέατρο της Ταορμίνα.

Η μέρα που φθάσαμε στην Ταορμίνα ήταν ηλιόλουστη και χρειάστηκε να περιμένουμε αρκετή ώρα να βγάλουμε τα εισιτήρια στην είσοδο. Μπαίνοντας στο θέατρο, είδα ότι είχε πολλές κερκίδες, επομένως για να το θαυμάσω έπρεπε να ανέβω πολύ ψηλά.  Αν και είχα κάτι προβληματάκια στη μέση μου που με ψιλοβασάνισαν στην εκδρομή, αποφάσισα ότι δεν θα κάνω άλλη βόλτα στο χώρο, αλλά θα καθίσω στα ψηλά. Αυτή και αν ήταν ιδέα. Ανέβηκα και κάθισα σε ένα σκιερό "παράθυρο"  και αντίκρισα ένα μυστηριακό τοπίο. Ανάμεσα στο άνοιγμα που υπήρχε στη σκηνή του θεάτρου, φαινόταν η Αίτνα. Ένας καπνός από την κορυφή της, γέμιζε την ατμόσφαιρα, κάνοντας και τον ουρανό λίγο γκρίζο και συννεφιασμένο.
Κάθισα αρκετή ώρα ατενίζοντας το τοπίο βγάζοντας καθιστή ένα σωρό φωτογραφίες. Αφού το χάρηκα αρκετά, μου ήρθε και η ιδέα  πως ένα ακόμη όμορφο θέμα θα ζωγράφιζα το χειμώνα που θα μας ερχόταν!

Το νέο έργο ξεκίνησε στα τέλη Νοέμβρη και κατάφερα να το τελείωσε λίγο πριν το Πάσχα. Μπορώ να πω ότι είχε την μεγαλύτερη διάρκεια για την πραγματοποίησή του  από κάθε άλλο ανάλογων διαστάσεων. Πέρασε από διάφορα κύματα, το έφερα σε ένα σημείο το περιβάλλοντα χώρο και άρχισα να ασχολούμαι με το θέατρο. Προσπάθεια στην προσπάθεια δεν κατάφερνα να το στήσω. Όλο και έγερνε, όλο και δεν έλεγε τίποτα. Μάλλον το καφέ είναι ένα χρώμα που δεν το μπορώ και πολύ. Η δασκάλα η Κατερίνα, μου έδειξε ένα τρόπο και βάση αυτού συνέχισα και μετά πολλών βασάνων το ολοκλήρωσα.  Οι άνθρωποι είναι μέρος της εικόνας που έβλεπα, αλλά  μ αρέσει να είμαι και εγώ εκεί. Βρήκα λοιπόν άλλη μια φωτογραφία, την έβαλα στη θέση που θεώρησα καλύτερη και το θέμα ολοκληρώθηκε, τουλάχιστον σαν στήσιμο.

Λουτρά Πόζαρ Αριδαίας καλοκαίρι 2022

 Είχα δει σε φωτογραφίες τα λουτρά Πόζαρ και μ άρεσαν τόσο που θα ήθελα έστω και για ένα τριήμερο ταξίδι να τα εβλεπα και να τα ευχαριστιομουν.

 Όσο είμαστε στη Μυτιλήνη πηγαίνουμε σχεδόν κάθε βδομάδα στα λουτρά της Γέρας, ένας νέος πολύ όμορφος χώρος που μπορείς να απολαύσεις τα ευεργετικά ζεστά νερά του. Είναι ένα εσωτερικός χώρος πισίνα με 2 κρουνούς που βγάζουν αχνιστο νερό και μπορεί να μείνεις και από κάτω για να σε χτυπήσει η δύναμη του. 

Φέτος ήρθε η ώρα να επισκεφτούμε και τα λουτρά Πόζαρ. Αρχικά είναι 2 πισίνες μεγάλες με νερό στους 37 βαθμούς που χύνεται από πάνω σου με δύναμη και αν βρεις χώρο μπορείς να σταθείς κάτω απ' αυτόν τον ζεστό καταρράκτη και η δοκιμάσεις ν σε χτυπάει με δύναμη. Ωραία αίσθηση. Είναι όμορφα όμως να χαλαρώσεις στη ανοικτή αυτή πισίνα και να ακούσεις να τρέχουν νερα πολλά νερά. Δίπλα ακριβώς είναι ένας καταρράκτης με κρύο νερό που αν καταφέρεις ν περάσεις το πεζούλι μπορείς ν σταθείς εκεί για να σε χτυπήσουν αλύπητα τα κρύα του νερά. Η αίσθηση της ηρεμίας είναι φοβερή, δεν ήθελα να βγω από τα χλιαρά νερά, αλλά πολύς ο κόσμος περίμενε που ήθελε να μπει στη διαδικασία. Έτσι με βαριά καρδιά βγήκα. Την επόμενη όμως μέρα που έβρεχε και η κίνηση ήταν πολύ πεσμένη ήμουν απ' τους πρώτους που μπήκαν μεσα. Άλλωστε ο βρεγμενος τη βροχή δεν τη φοβαται. Κάθισα μέσα  καμιά ώρα και απόλαυσα την ηρεμία και τη χαλάρωση να βρίσκομαι μέσα στη πισίνα και από πάνω να υπάρχει μια ήρεμη βροχή ταυτόχρονα με τα νερά απ' τον δυνατό καταρράκτη. Απίστευτη μουσική!

Όταν ήρθα στο χωριό στη Μυτιλήνη βρήκα ένα τελάρο που είχα αφήσει από πέρσι και έτσι με πολλή χαρά ζωγράφισα τη σκηνή αυτή που μ έκανε να αισθανθώ τόσο όμορφα! 

Το έργο αυτό είναι σε τελάρο  50 επί 70 και με ακρυλικό ζωγραφισμένο. 

29/6 - 3/7 έκθεση ζωγραφικής στο τμήμα ενηλίκων Ηλιουπολης Β έτος

 Το Σεπτέμβρη 2021 κατάφερα να μπω στην ομάδα ζωγραφικής του Δήμου Ηλιούπολης, μετά από ένα διάστημα 3 ετών που είχα αφήσει την προηγούμενη ομάδα του Δήμου Διονύσου.

 Το 2019 τον Σεπτέμβρη μετακόμισα στο σπίτι που μέναμε μαζί με τον Γιάννη τα πρώτα χρόνια απ το γάμο μας. Ένα μικρό τριάρι κοντά στο μετρό στην Ηλιούπολη. Προσπάθησα με αιτήσεις 3 φορές να γραφτώ και εγώ στο μάθημα του Δήμου αλλά δεν κατάλαβα που κανείς δεν με ειδοποίησε γιατί δεν μπορούσα να πάρω μέρος. Αποφάσισα λοιπόν τον Οκτώβρη να εμφανιστώ στο μάθημα που ήθελα να πάρω μέρος, Τετάρτη απόγευμα να δω τι μπορεί να συμβαίνει. Δεν κατάλαβα γιατί δεν με είχαν πάρει τηλέφωνο να συμμετέχω και εγώ, αφού γεμάτο δεν ήταν το τμήμα. Ήμουν η 9η συμμετοχή ενώ στην πράξη, παρακολουθούσαμε 4 όλοι και όλοι και μια κοπέλα εξ αποστάσεως!! ενώ δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. 

Ζωγραφίζαμε με δάσκαλο τον Μανώλη Τσαμπουράκη  συνθέσεις που υπάρχουν στημένες στο χώρο και ανάλογα τη θέση που έχει ο καθένας ζωγραφίζει αυτό που βλέπει. Υπάρχουν στο χώρο καβαλέτα και τραπέζια με καρέκλες για να έχει ο καθένας τη θέση του. Το μάθημα διαρκεί μόνο 1,5 ώρα, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο γιατί πάντα χρειαζόμουν περισσότερη ώρα για να ολοκληρώσω κάτι.  Κάναμε και μια άσκηση όπου διαλέξαμε ένα έργο ή φωτογραφία που μετά τη χωρίσαμε σε τετραγωνάκια 1χ1 και αντιστοιχίσαμε σε κάθε τετράγωνο το χρώμα που επικρατεί.Διάλεξα γι αυτό το λόγο ένα έργο του Παύλου Σάμιου που μ αρέσανε τα χρώματά του και η εικόνα καλοκαιριού.

Σωτην ιδέα να κάνουμε κάτι κοινό πρότεινα στην ομάδα την λαϊκή αγορά που πριν χρόνια κάναμε στον Άγιο Στέφανο με τότε την δασκάλα και μαθήτρια του Τέτση, Εύη Γραμμένου. Έτσι μια Τρίτη πρωί πήγαμε με τον Γιάννη στη λαική και τραβήξαμε φωτογραφίες στους πάγκους που μ άρεσαν τα χρώματα και μετά έφτιαξα ένα κολάζ με τις φωτογραφίες και δούλεψα πάνω σ αυτό. Έτσι ξεκίνησε το έργο της λαικής αγοράς μετά το Πάσχα που κατάφερε να ολοκληρωθεί στο τελευταίο μάθημα!!

Επισης εκθεσα και τις συνθεσεις που εφτιαξα στο εργαστηριο.

Κολοκύθες

 Πριν αρκετά χρόνια, σ ένα όμορφο ταξίδι στην Έδεσσα μου χάρισαν μια κολοκύθα για στόλισμα. Αργότερα σ ένα ταξίδι στον Πύργο Ηλείας, αγόρασα μια φρέσκια και την έβαλα να ξεραθεί. Δεν πήγε πολύ καλά η αποξήρανση δεν ξέρω γιατί. Μαύρισε η κολοκύθα και σκέφτηκα να την πετάξω. Αργότερα σκέφτηκα ότι αν την πλύνω και την ξύσω με συρματάκι υπάρχει περίπτωση να φύγουν αυτές οι μαυρίλες. Τελικά έμειναν ελάχιστες.

 Με την καραντίνα και έχοντας τα πρωινά ελεύθερα ή σχετικά ελεύθερα, αφού δουλεύω το μεσημέρι εξ αποστάσεως με τα παιδιά τους σχολείου, βρήκα χρόνο για ζωγραφική. Η δική μου έχει κομμάτι απ το έργο του Παρθένη ο χορός της άνοιξης που αν και τα χρώματα δεν μπορούν να συγκριθούν με το παραπάνω έργο, δείχνει κίνηση και μια χαρά για τον ερχομό της άνοιξης. 

Η δεύτερη κολοκύθα στην αρχή ήταν να γίνει η συνέχεια του χορού αλλά στο σκιτσάρισμα οι φιγούρες ήταν αρκετά μικρές και έτσι αποφάσισα να γίνει κάτι άλλο. Ο Γιάννης είπε πως ένα όμορφο κόκκινο χρώμα πχ ποδήλατο θα αναδείκνυε την κολοκύθα στο χώρο που θα τη στολίζαμε. Έτσι ψάχνοντας βρήκα κάτι σχετικό και το γέμισα με λεβάντες γιατί όταν τις πρωτοείδαμε τις κολοκύθες στο Τρογκίρ ήταν κάπως έτσι. Δεν είναι ζωγραφισμένες, είναι φτιαγμένες με την τεχνική της χαρτοπετσέτας. Αυτό δεν σημαίνει πως το αποτέλεσμα δεν είναι εντυπωσιακό.

Παραμύθι νο3 με την Αριάδνη τον Τηλέμαχο και την Κορονοιούλα, στις διακοπές των Χριστουγέννων

 

Η Αριάδνη και ο Τηλέμαχος ντυμένοι γιορτινά ετοιμάζονται για τις γιορτές.
Λίγο πριν κλείσουμε για τις διακοπές των Χριστουγέννων 20-21 ήμασταν σε καραντίνα απ το Νοέμβρη στο σχολείο και στη ζωή μας γενικότερα λόγω του κορονοιού. Έφτιαξα λοιπόν ένα παραμύθι το τρίτο σε σειρά με στόχο να πω στα παιδιά, τρόπους να περάσουνε καλά μέσα στο σπίτι τους τις γιορτινές αυτές ημέρες. 

Απ τους μαθητές που το έδειξα,  αναγνωρίσαν τους ήρωες του παραμυθιού μερικά παιδιά και με το όνομά τους. Δεν το αγκάλιασαν με χαρά αυτή τη φορά, μιας και  ήταν βαριά η ατμόσφαιρα που θα μένανε ξανά μέσα τέτοιες γιορτινές μέρες. 

Εννοείται πως σειρά παρόμοια με παραμύθι δεν προσφέρει κάτι στην ήδη βεβαρημένη ατμόσφαιρα, τώρα που περιμένουμε να περάσουμε τις γιορτές του Πάσχα για δεύτερη φορά, χωρίς να ξέρουμε και πως. 

Το παραμύθι βρίσκεται στο σύνδεσμο που ανοίγει σε νέο παράθυρο.

Η Κορονοιούλα βρίσκεται και αυτή παρούσα με παρέα τον Αη Βασίλη.

Παραμύθι δεύτερο με την Κορονοιούλα, την Αριάδνη και τον Τηλέμαχο

 Η πρώτη επιτυχία απ το παραμύθι μου έδωσε τη μεγάλη χαρά να συνεχίσω με νέες περιπέτειες των ηρώων μου Αριάδνη και Τηλέμαχου.

αυτή τη φορά καθώς περιμένω να ξεκινήσουν τα μαθήματα στο σχολείο στις 14 Σεπτέμβρη έχω αρκετό καιρό να αφιερώσω και ελπίζω να το χαρούν οι μαθητές μου όσο το χαίρομαι κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του.

Η νέα σχολική χρονιά 20-21 ξεκινά με αρκετά προβλήματα λόγω της πανδημίας αλλά τα παιδιά πρέπει να ξαναμπούν στη σχολική διαδικασία που ελπίζω να μη μας διακόψει ο ιός.

Αυτή τη χρονιά πάμε με μάσκες όλοι, μικροί μεγάλοι. Πολλά τα θέματα, αφού τα παιδιά είναι μέσα σε κλειστούς χώρους το ένα δίπλα στο άλλο. Ένα ξεκίνημα καλό για τα μικρά είναι ένα παραμύθι και συζήτηση για το καλοκαίρι που έφυγε και το ξεκίνημα του σχολείου.

Με την ευχή να το ευχαριστηθούν το αναρτώ και εδώ.

Παραμύθι με την Κορονοϊούλα, την Αριάδνη και τον Τηλέμαχο

 Μετά από 3 μήνες εξ αποστάσεως εκπαίδευση λόγω του κορονοϊού έγινε η επιστροφή στα σχολεία.

Σκέφτηκα λοιπόν πως μπορώ να φτιάξω ένα παραμύθι για τους μαθητές μου από την Α εως τη Γ τάξη να μιλήσουμε λίγο για την κατάσταση που βίωσαν μέσα από τις περιπέτειες της Αριάδνης και του Τηλέμαχου.  Ξεκίνησα να γράφω το κείμενο και μετά να σκέφτομαι πως μπορώ να φωτογραφίσω τους ήρωες της ιστορίας. Όλη η φωτογράφιση έγινε τελικά στο σπίτι.Απολαύστε το παραμύθι.

παραμύθι με την Κορονοιούλα την Αριάδνη και τον Τηλέμαχο

Το παραμύθι άρεσε πολύ στα παιδιά. Μπόρεσα και το έδειξα σε πολλούς μικρούς μαθητές γιατί στις περισσότερες αίθουσες υπήρχε υπολογιστής με προτζέκτορα. Μερικά παιδιά συγκινήθηκαν για τους δικούς τους παππούδες και αυτό το κομμάτι άρχισα να το ξεπερνάω λίγο γρήγορα. Είχα και αρκετές ερωτήσεις για τους ήρωες δηλ  πως τους έφτιαξα και μερικά παιδιά είπαν πως θα το προσπαθήσουν!!!

Με τη νέα σχολική χρονιά και τα νέα δεδομένα ξεκινώ νέο παραμύθι.