29/6 - 3/7 έκθεση ζωγραφικής στο τμήμα ενηλίκων Ηλιουπολης Β έτος

 Το Σεπτέμβρη 2021 κατάφερα να μπω στην ομάδα ζωγραφικής του Δήμου Ηλιούπολης, μετά από ένα διάστημα 3 ετών που είχα αφήσει την προηγούμενη ομάδα του Δήμου Διονύσου.

 Το 2019 τον Σεπτέμβρη μετακόμισα στο σπίτι που μέναμε μαζί με τον Γιάννη τα πρώτα χρόνια απ το γάμο μας. Ένα μικρό τριάρι κοντά στο μετρό στην Ηλιούπολη. Προσπάθησα με αιτήσεις 3 φορές να γραφτώ και εγώ στο μάθημα του Δήμου αλλά δεν κατάλαβα που κανείς δεν με ειδοποίησε γιατί δεν μπορούσα να πάρω μέρος. Αποφάσισα λοιπόν τον Οκτώβρη να εμφανιστώ στο μάθημα που ήθελα να πάρω μέρος, Τετάρτη απόγευμα να δω τι μπορεί να συμβαίνει. Δεν κατάλαβα γιατί δεν με είχαν πάρει τηλέφωνο να συμμετέχω και εγώ, αφού γεμάτο δεν ήταν το τμήμα. Ήμουν η 9η συμμετοχή ενώ στην πράξη, παρακολουθούσαμε 4 όλοι και όλοι και μια κοπέλα εξ αποστάσεως!! ενώ δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. 

Ζωγραφίζαμε με δάσκαλο τον Μανώλη Τσαμπουράκη  συνθέσεις που υπάρχουν στημένες στο χώρο και ανάλογα τη θέση που έχει ο καθένας ζωγραφίζει αυτό που βλέπει. Υπάρχουν στο χώρο καβαλέτα και τραπέζια με καρέκλες για να έχει ο καθένας τη θέση του. Το μάθημα διαρκεί μόνο 1,5 ώρα, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο γιατί πάντα χρειαζόμουν περισσότερη ώρα για να ολοκληρώσω κάτι.  Κάναμε και μια άσκηση όπου διαλέξαμε ένα έργο ή φωτογραφία που μετά τη χωρίσαμε σε τετραγωνάκια 1χ1 και αντιστοιχίσαμε σε κάθε τετράγωνο το χρώμα που επικρατεί.Διάλεξα γι αυτό το λόγο ένα έργο του Παύλου Σάμιου που μ αρέσανε τα χρώματά του και η εικόνα καλοκαιριού.

Σωτην ιδέα να κάνουμε κάτι κοινό πρότεινα στην ομάδα την λαϊκή αγορά που πριν χρόνια κάναμε στον Άγιο Στέφανο με τότε την δασκάλα και μαθήτρια του Τέτση, Εύη Γραμμένου. Έτσι μια Τρίτη πρωί πήγαμε με τον Γιάννη στη λαική και τραβήξαμε φωτογραφίες στους πάγκους που μ άρεσαν τα χρώματα και μετά έφτιαξα ένα κολάζ με τις φωτογραφίες και δούλεψα πάνω σ αυτό. Έτσι ξεκίνησε το έργο της λαικής αγοράς μετά το Πάσχα που κατάφερε να ολοκληρωθεί στο τελευταίο μάθημα!!

Επισης εκθεσα και τις συνθεσεις που εφτιαξα στο εργαστηριο.

Κολοκύθες

 Πριν αρκετά χρόνια, σ ένα όμορφο ταξίδι στην Έδεσσα μου χάρισαν μια κολοκύθα για στόλισμα. Αργότερα σ ένα ταξίδι στον Πύργο Ηλείας, αγόρασα μια φρέσκια και την έβαλα να ξεραθεί. Δεν πήγε πολύ καλά η αποξήρανση δεν ξέρω γιατί. Μαύρισε η κολοκύθα και σκέφτηκα να την πετάξω. Αργότερα σκέφτηκα ότι αν την πλύνω και την ξύσω με συρματάκι υπάρχει περίπτωση να φύγουν αυτές οι μαυρίλες. Τελικά έμειναν ελάχιστες.

 Με την καραντίνα και έχοντας τα πρωινά ελεύθερα ή σχετικά ελεύθερα, αφού δουλεύω το μεσημέρι εξ αποστάσεως με τα παιδιά τους σχολείου, βρήκα χρόνο για ζωγραφική. Η δική μου έχει κομμάτι απ το έργο του Παρθένη ο χορός της άνοιξης που αν και τα χρώματα δεν μπορούν να συγκριθούν με το παραπάνω έργο, δείχνει κίνηση και μια χαρά για τον ερχομό της άνοιξης. 

Η δεύτερη κολοκύθα στην αρχή ήταν να γίνει η συνέχεια του χορού αλλά στο σκιτσάρισμα οι φιγούρες ήταν αρκετά μικρές και έτσι αποφάσισα να γίνει κάτι άλλο. Ο Γιάννης είπε πως ένα όμορφο κόκκινο χρώμα πχ ποδήλατο θα αναδείκνυε την κολοκύθα στο χώρο που θα τη στολίζαμε. Έτσι ψάχνοντας βρήκα κάτι σχετικό και το γέμισα με λεβάντες γιατί όταν τις πρωτοείδαμε τις κολοκύθες στο Τρογκίρ ήταν κάπως έτσι. Δεν είναι ζωγραφισμένες, είναι φτιαγμένες με την τεχνική της χαρτοπετσέτας. Αυτό δεν σημαίνει πως το αποτέλεσμα δεν είναι εντυπωσιακό.

Παραμύθι νο3 με την Αριάδνη τον Τηλέμαχο και την Κορονοιούλα, στις διακοπές των Χριστουγέννων

 

Η Αριάδνη και ο Τηλέμαχος ντυμένοι γιορτινά ετοιμάζονται για τις γιορτές.
Λίγο πριν κλείσουμε για τις διακοπές των Χριστουγέννων 20-21 ήμασταν σε καραντίνα απ το Νοέμβρη στο σχολείο και στη ζωή μας γενικότερα λόγω του κορονοιού. Έφτιαξα λοιπόν ένα παραμύθι το τρίτο σε σειρά με στόχο να πω στα παιδιά, τρόπους να περάσουνε καλά μέσα στο σπίτι τους τις γιορτινές αυτές ημέρες. 

Απ τους μαθητές που το έδειξα,  αναγνωρίσαν τους ήρωες του παραμυθιού μερικά παιδιά και με το όνομά τους. Δεν το αγκάλιασαν με χαρά αυτή τη φορά, μιας και  ήταν βαριά η ατμόσφαιρα που θα μένανε ξανά μέσα τέτοιες γιορτινές μέρες. 

Εννοείται πως σειρά παρόμοια με παραμύθι δεν προσφέρει κάτι στην ήδη βεβαρημένη ατμόσφαιρα, τώρα που περιμένουμε να περάσουμε τις γιορτές του Πάσχα για δεύτερη φορά, χωρίς να ξέρουμε και πως. 

Το παραμύθι βρίσκεται στο σύνδεσμο που ανοίγει σε νέο παράθυρο.

Η Κορονοιούλα βρίσκεται και αυτή παρούσα με παρέα τον Αη Βασίλη.

Παραμύθι δεύτερο με την Κορονοιούλα, την Αριάδνη και τον Τηλέμαχο

 Η πρώτη επιτυχία απ το παραμύθι μου έδωσε τη μεγάλη χαρά να συνεχίσω με νέες περιπέτειες των ηρώων μου Αριάδνη και Τηλέμαχου.

αυτή τη φορά καθώς περιμένω να ξεκινήσουν τα μαθήματα στο σχολείο στις 14 Σεπτέμβρη έχω αρκετό καιρό να αφιερώσω και ελπίζω να το χαρούν οι μαθητές μου όσο το χαίρομαι κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του.

Η νέα σχολική χρονιά 20-21 ξεκινά με αρκετά προβλήματα λόγω της πανδημίας αλλά τα παιδιά πρέπει να ξαναμπούν στη σχολική διαδικασία που ελπίζω να μη μας διακόψει ο ιός.

Αυτή τη χρονιά πάμε με μάσκες όλοι, μικροί μεγάλοι. Πολλά τα θέματα, αφού τα παιδιά είναι μέσα σε κλειστούς χώρους το ένα δίπλα στο άλλο. Ένα ξεκίνημα καλό για τα μικρά είναι ένα παραμύθι και συζήτηση για το καλοκαίρι που έφυγε και το ξεκίνημα του σχολείου.

Με την ευχή να το ευχαριστηθούν το αναρτώ και εδώ.

Παραμύθι με την Κορονοϊούλα, την Αριάδνη και τον Τηλέμαχο

 Μετά από 3 μήνες εξ αποστάσεως εκπαίδευση λόγω του κορονοϊού έγινε η επιστροφή στα σχολεία.

Σκέφτηκα λοιπόν πως μπορώ να φτιάξω ένα παραμύθι για τους μαθητές μου από την Α εως τη Γ τάξη να μιλήσουμε λίγο για την κατάσταση που βίωσαν μέσα από τις περιπέτειες της Αριάδνης και του Τηλέμαχου.  Ξεκίνησα να γράφω το κείμενο και μετά να σκέφτομαι πως μπορώ να φωτογραφίσω τους ήρωες της ιστορίας. Όλη η φωτογράφιση έγινε τελικά στο σπίτι.Απολαύστε το παραμύθι.

παραμύθι με την Κορονοιούλα την Αριάδνη και τον Τηλέμαχο

Το παραμύθι άρεσε πολύ στα παιδιά. Μπόρεσα και το έδειξα σε πολλούς μικρούς μαθητές γιατί στις περισσότερες αίθουσες υπήρχε υπολογιστής με προτζέκτορα. Μερικά παιδιά συγκινήθηκαν για τους δικούς τους παππούδες και αυτό το κομμάτι άρχισα να το ξεπερνάω λίγο γρήγορα. Είχα και αρκετές ερωτήσεις για τους ήρωες δηλ  πως τους έφτιαξα και μερικά παιδιά είπαν πως θα το προσπαθήσουν!!!

Με τη νέα σχολική χρονιά και τα νέα δεδομένα ξεκινώ νέο παραμύθι.

Κορονοϊούλα ή κορονοκορούλα

 Κάθε φορά που έχω μια παύση από το σχολείο, φτιάχνω και μια αναμνηστική κουκλίτσα για ενθύμιο. Ξεκίνησα με την Αριάδνη, μετά με τον Τηλέμαχο που δημιουργήθηκαν σε τριήμερα Είχε πέσει τόσο χιόνι τότε, που ήταν δύσκολη η λειτουργία του σχολείου, μέχρι και αδύνατη καθώς τις επόμενες μέρες γινόταν πάγος.

 Αυτή τη φορά, για τελείως διαφορετική αιτία, από τις προηγούμενες καταστάσεις, λόγω κορονοιού κλείσανε τα σχολεία απ τις 11 Μάρτη και άγνωστο για πόσο. Απ τις πρώτες μέρες του εγκλεισμού, είχα τη διάθεση να ασχοληθώ με μια κατασκευή, το θέμα το είχα ήδη έτοιμο στο μυαλό μου, αλλά στη πράξη, ξεκίνησε ένας άλλος μεγάλος αγώνας. Έπρεπε μέσα σε λίγο διάστημα να βρούμε τρόπους να επικοινωνήσουμε με τους μαθητές μας. Έτσι ασχολήθηκα εγώ όπως και οι χιλιάδες συνάδελφοι, δεν ξέρω πόσες μέρες και ώρες, για να μάθω νέες πλατφόρμες. Μόνο που λόγω της μεγάλης κίνησης πολλά κλικ δηλ, κατέρρεαν.  Έτσι ενώ δημιουργούσα ασκήσεις δεν μπορούσα να τις ανεβάσω. Ευτυχώς αναβαθμίστηκε η μία πλατφόρμα του σχολικού δικτύου, προσθέτοντας και άλλους σέρβερ δηλ και κάποια στιγμή  ξεκίνησε το ανέβασμα αρχείων χωρίς προβλήματα. Πάνω που είπα πως βρήκα τρόπο, έρχεται ένα δεύτερο κύμα νέων πραγμάτων, να χρησιμοποιήσουμε την σύγχρονη πλατφόρμα της εταιρίας cisco webex. Πάλι στον αγώνα για εκμάθηση νέου προγράμματος, τηλεδιασκέψεις κλπ ...
 Κάπως έτσι πέρασε αρκετός καιρός και όταν βρήκα μέσα στις ημέρες του Πάσχα ένα άνοιγμα, είπα τώρα ήρθε η ώρα, ξεκινώ και όποτε την τελειώσω.

Με μεγάλη χαρά, προχωρούσα τα στάδια. Θυμήθηκα και τη δασκάλα μου τη Νίνα στο Σύλλογο Γυναικών Αγίου Στεφάνου , καλή της ώρα που με έμαθε αυτή τη διαδικασία. Στην αρχή ασχολήθηκα με  το πατρόν που ως συνήθως το μεγέθυνα με το δικό μου τρόπο και έκοψα τα υφάσματα. Αυτή τη φορά, το σώμα και το πρόσωπο είναι από βαμβακερό μαξιλάρι. Ενα μέρος του προσώπου είναι κόκκινο για να φαίνονται τα μαλλιά πως δεν είναι αραιά. Τα πόδια τα χέρια και το πίσω μέρος του κεφαλιού είναι από ένα όμορφο κόκκινο βελούδο, δώρο της φίλης μου Αλεξάνδρας που με σκέφτηκε κάποια στιγμή και μου έφερε πανέμορφα πανάκια για τις κούκλες μου.  Επειδή δεν είχα εύκολη τη ραπτομηχανή, όλο το σώμα είναι με βελόνα. Για το γέμισμα είχα ένα παλιό μαξιλάρι με αφρολέξ που το χρησιμοποίησα, συμπληρώνοντας και τη γέμιση από ένα ακόμη. Το ράψιμο των χεριών, ποδιών, κεφαλιού, έδωσε κατευθείαν το πόσο μεγάλη ήταν αυτή τη φορά η κούκλα.
Έπειτα έφτιαξα από ακρυλικά κουβάρια με χρώμα πορτοκαλί και κόκκινο τα μαλλιά της κούκλας και τα έραψα στο κεφάλι.
Ακολούθησε το φόρεμα. Βρήκα ένα πανέμορφο φόρεμα, που είχα κρατήσει γι αυτή τη ιδέα. Μέχρι ένα σημείο το έφτιαξα με τη βελόνα, αλλά με την πρώτη ευκαιρία χρησιμοποίησα τη ραπτομηχανή γιατί ήταν πολλή δουλειά για να φτιάξω τη μικρογραφία ενός φορέματος.
Η μεγάλη στιγμή ήταν πως θα έφτιαχνα τα μαλλιά ώστε να μου θυμίζουν την εικόνα του κορονοιού. Μια ιδέα ήταν να τα φτιάξω με ατλακόλ κάποια τσουλουφάκια και να πετάνε. Σκεφτόμουν να έβαζα σύρμα  στο κεφάλι και να τα στήριζα. Τελικά ξεκίνησα να φτιάχνω μια στέκα και μετά έκανα το στεφάνι  Με κόκκινη κλωστή και με βελονάκι πέρασα γύρω γύρω το συρμάτινο στεφάνι και όταν ανέβαινα προς τα πάνω έφτιαχνα ένα στρογγυλό κομμάτι. Έτσι μπορώ να το αφαιρέσω αν κάποια στιγμή αν δεν θέλω να μου θυμίζει την περίοδο αυτή.

Το πρόσωπο με βασάνισε λίγο, γιατί ενώ κοίταξα ένα σωρό πρόσωπα για κούκλες, δεν βρήκα κάτι που να μου αρέσει. Έτσι πήρα κάποιες φωτογραφίες και δικές μου και απ το ίντερνετ άρχισα να φτιάχνω μάτια και γελαστά στόματα.  Το πρόσωπο έχει ζωγραφιστεί με ακρυλικά χρώματα ενώ τα μάτια μύτη και στόμα με λάδια, που μ αρέσουν πολύ.

έκθεση ζωγραφικής στο πολιτιστικό κέντρο της κοινότητα Δροσιάς

Την Παρασκευή 10 και το Σάββατο 11 Ιούνη 2019, πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη έκθεση ζωγραφικής στο χώρο του πολιτιστικού κέντρου της κοινότητας Δροσιάς. Αρκετός κόσμος ήρθε και θαύμασε τα έργα της ομάδας ζωγραφικής. Ήταν μια χαρούμενη βραδιά.