ελιά 2

 Πριν αρκετό καιρό με επισκέφτηκε στο σπίτι η φίλη μου η Βίκυ. Είδε λοιπόν τα διάφορα στολισμένα έργα μου και της άρεσε πολύ το δεντράκι ελιά που είχα φτιάξει. Μου είπε λοιπόν πως ενδιαφέρεται να δημιουργήσει τη δική της. Βέβαια θέλει πολλές ώρες δουλειά και βάλαμε χρονικό περιθώριο 2 μήνες. Δεν έπεσα έξω χρονικά πάντως.

Ξεκινήσαμε λοιπόν ένα μεσημέρι τα μαθήματα σε μεγάλο κύκλο μαθητριών. Προστέθηκε και η φίλη Ευτυχία με τα δικά της σύνεργα να παρακολουθήσει το μάθημα. Ηταν και η κόρη της Βίκυς αλλά κουράστηκε γρήγορα. Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε 3 δέντρα, ένα η κάθε μια. Μεγάλη ευκαιρία  για μένα να αποκτήσω και μια δεύτερη ελιά.

Η Βίκυ είχε κόψει κλαδιά που τα χρησιμοποιήσαμε για να στήσουμε γρήγορα τον κορμό του δέντρου. Το δικό μου ήταν λίγο στραβό αλλά έχει τη χάρη του, στη φύση δεν είναι τέλειο τίποτα. Στο πρώτο μάθημα στήσαμε τον κορμό με τα κλαδιά. Στηρίξαμε τους κορμούς με αρκετό σύρμα μη τυχόν και σπάσουν. Εγώ χρησιμοποίησα κομμάτι πανί (από ένα παλιό σεντόνι που το έκανα κουρελάκια) για δέσιμο στο κορμό  και τα κλαδιά ενώ οι φίλες δεν το βρήκαν λειτουργικό και χρησιμοποίησαν χαρτοταινία. Καλό και εύκολο υλικό για δέσιμο και για να δώσει όγκο πχ στα κλαδιά. Κολλάει και αμέσως στο συρμάτινο σκελετό, ενώ το πανί χρειάζεται αρκετή δύναμη για να μη σακουλιάζει. Τεχνικά θέματα.

Στο επόμενο μάθημα αρκεστήκαμε στο καλούπωμα. Βρήκα αυτό το χρησιμοποιημένο τσουκάλι που  έβραζα κουκιά !! και το έβαλα για βάση. Μέσα έριξα και πέτρες που τις σκέπασα με τσιμέντο. Η Βίκυ που ήθελε να φαίνεται η βάση, χρησιμοποίησε ένα κουτί από γλυκά για να δώσει τη φόρμα της βάσης και γέμισε με τα ίδια υλικά. Τα υλικά τα φέραμε από μια οικοδομή παρατημένη ενώ τσιμέντο βρήκα σε μικρή συσκευασία.

Η ζωγραφική  έγινε στο σπίτι της κάθε μιας. άλλη θέλησε να τα ζωγραφίσει άλλη τα άφησε όπως ήταν. Μ άρεσε να την κάνω ρεαλιστική. Χρησιμοποίησα λάδι, αλλά τελικά θα ήταν πιο εύκολη η ζωγραφική με ακρυλικά χρώματα.
Στο τέλος έγινε  η σύνθεση δηλ η τοποθέτηση των φύλλων και των ελιών πάνω στο δέντρο. Με μια δεύτερη ματιά του Γιάννη μάζεψα λίγο τα κλαδιά, η διαφορά φαίνεται ανάμεσα στις φωτογραφίες.

Στην παραπάνω φωτογραφία τη βλέπετε να ποζάρει με την αδερφή της. Και θα δωριστεί στην αδερφή μου!

Ο θλιμένος κλόουν

Το θέμα αυτό όταν το έστειλε η δασκάλα της ζωγραφικής μέσω email μάλλον δεν το συμπάθησα. Ήταν πολύ θλιμένος ο κλόουν. Ξεκίνησα με μισή καρδιά να το ζωγραφίζω και μάλιστα άλλαξα και το τελάρο και έβαλα στη θέση του ένα χαρτόνι με επένδυση υφάσματος που είχα αγοράσει από το Lidl και μάλιστα σε μικρό μέγεθος. Η εκτύπωση που έκανα ήταν και αυτή μισή, χωρίς καπέλο και χωρίς λαιμό. Ευτυχώς όμως ένας συμμαθητής μου, έδωσε μια φοβερή εκτύπωση και είδα το πλήθος των χρωμάτων που θα δημιουργούσα. Εντυπωσιάστηκα.

Μετά από 3 μαθήματα δηλαδή 9 ώρες ζωγραφική, βλέπετε το αποτέλεσμα.
Είμαι πολύ ευχαριστημένη. Bέβαια η συμβολή της δασκάλας είναι πάντα καταλυτική. Είτε να διορθώσει στο σχέδιο, ή να μου δείξει νέα τεχνική, είτε να τονίσει κάποια σημεία στο σχέδιο πάνω, είτε να μου πει πως να το συνεχίσω όταν κόλλησα σε κάποιο σημείο.

Ευχαριστώ Κατερίνα. Το χαρτόνι ψιλοχάλασε σε κάποιο σημείο αλλά το έργο πάντα από μακριά το κοιτάζουμε.

Λάδι σε χαρτόνι.

Φρούτα στο τραπέζι με ρολόι

Το επόμενο έργο μου στα μαθήματα ζωγραφικής  που παρακολουθώ, είναι τα φρούτα με τη συνοδεία ρολογιού. Άρχισε  το χέρι μου να κινείται πάνω στο τελάρο πιο άνετα από την προηγούμενη φορά. Το αποτέλεσμα με ικανοποίησε για τα χρώματά του. Το ξεκίνησα στο μάθημα, το τράβηξα φωτογραφία και το τελείωσα στο σπίτι.

Προτίμησα να αλλάξω το σεμεδάκι γιατί με μπέρδευε λιγάκι στα χρώματα. Πίσω αριστερά, διακρίνεται το προηγούμενο θέμα, έχει και αυτό το χώρο του στο τραπέζι για όσους δεν το έχουν τελειώσει.

Λάδι σε καμβά

Μεταλλικά αντικείμενα

Κάθε αρχή και δύσκολη. Στο ξεκίνημα των μαθημάτων ζωγραφικής έκανα κανα δυο σχέδια με μολύβι. Μ αρέσει πάρα πολύ το σχέδιο με μολύβι, μοιάζει με ασπρόμαυρη φωτογραφία.
Μετά ήρθε η ώρα να παραστήσουμε τα αντικείμενα όπως είναι στο χώρο. Δύσκολη η προσαρμογή μετά από χρόνια να ξανακάνω μαθήματα, μα ο επιμένω νικά. Απόδειξη ότι κάτι κατάφερα, να βρω τις μπογιές μου, τα πινέλα μου και όλα τα σύνεργα που τον τελευταίο καιρό, ξεκουραζόντουσαν ήσυχα ήσυχα σε σακούλες.

Λάδι σε καμβά

Νέο ξεκίνημα

Ξεκινώντας το συγκεκριμένο μπλογκ, ήθελα να κάνω μια καταγραφή των έργων μου. Στην πορεία βέβαια, πρόσθεσα και νέα έργα μέχρι που κάποια στιγμή δυστυχώς αυτή η δημιουργία σταμάτησε.

 Στην πράξη βέβαια ασχολούμαι με νέα θέματα από το καλοκαίρι. Η φίλη μου η Μαρία, συμμαθήτριά μου στα μαθήματα ζωγραφικής από παλιά, μου έδειξε πως να φτιάχνω κοσμήματα. Έτσι ένα νέο χόμπυ που είναι μάλιστα και πολύ δημιουργικό με κάλυψε ένα μεγάλο διάστημα.

Εσωτερικά όμως δεν ήθελα και να σταματήσω την ασχολία μου με τη ζωγραφική. Ευτυχώς μέσω του δήμου μας ξεκίνησαν μαθήματα ζωγραφικής.

Ευκαιρία λοιπόν να μαζέψω τα πινέλα, τις μπογιές και τα τελάρα μου και να ξαναξεκινήσω. Έτσι νέα έργα έρχονται να προστεθούν που με κάνουν να χαίρομαι πολύ.

Μια λεμονιά σε μπουκάλι

 Νέες ιδέες προσθέτονται στο blog. Το χειμώνα ανακάλυψα πως να φτιάχνω σπιτικά λικέρ. Δεν θυμάμαι τι έψαχνα μέχρι που ανακάλυψα το σπιτικό grand marnier. Το έφτιαξα και το ήπιαμε γρήγορα, γιατί παραδόξως ήταν πολύ καλό συνοδευτικό για τα βράδυα μας. Μετά σκεφτόμουν τι άλλο σπιτικό ποτό  θα μπορούσα να φτιάξω. έτσι λοιπόν έφτιαξα λιμοντσέλο και μιας και είχε και αυτό επιτυχία, έφτιαξα και άλλο μπουκάλι, αφού έβρισκα εύκολα ρακί.

Κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι στην αποθήκη είχα όμορφα μπουκάλια και είπα, δεν τα γεμίζω με λιμοντσέλο να μπούνε στην κάβα!! Βλέποντας τα σκέφτηκα ότι θα ήταν όμορφη μια ζωγραφιά πάνω τους.  Να είναι όμως και σχετική με το περιεχόμενο. Ζωγράφισα λοιπόν από μια λεμονιά, γεμάτη με καρπούς. Πίνοντας το λικέρ, σου μένει αναμνηστικό το μπουκάλι.

Χρησιμοποίησα σμάλτα διάφανα.

Βότσαλα από το Παπά νερό, Ν Μαγνησίας

 

Στην αυλή του μουσείου του Θεόφιλου στην Ανακασιά

Αρχοντικό ασυντήρητο στην Ανακασιά

Σε μια πρόσφατη πασχαλινή εκδρομή, βρέθηκα στο Βόλο. Κάνοντας εξορμήσεις στις γύρω περιοχές, επισκέφτηκα και μια παραλία. Αν και ο ανοιξιάτικος καιρός δεν επιτρέπει το κολύμπι, παρά μόνο στους χειμερινούς κολυμβητές, μια βόλτα σε άδεια παραλία  πάντα έχει τη δική της χάρη. Έχει όλα τα ξύλα που ξέβρασε η θάλασσα κατά την διάρκεια του χειμώνα, έχει καθαρά βότσαλα, καλοπλυμένα από τις τρικυμίες. Με τα πρώτα βήματα που έκανα στην ακροθαλασσιά, βρίσκω δυο τεράστια άσπρα βότσαλα. Μετά από λίγο συμπληρώνω τη χαρά μου, με ένα κομμάτι ξύλου,

Η πρώτη ιδέα είναι να τα αφήσω έτσι, κάτασπρα, μετά μια δεύτερη σκέψη μου λέει πως θα τους πήγαινε και λίγο ζωγραφική με κάτι που έχει σχέση με την περιοχή. Συνήθως τραβάω κάποιες φωτογραφίες με τοπία που μου κάνουν εντύπωση  και κάποια στιγμή ασχολούμαι και μαζί τους. Είτε τις χαζεύω, είτε ξεκινώ κάποια από αυτές να τη "φτιάχνω".
Βρίσκω λοιπόν τα δυο θέματα που είχα κρατήσει και κοιτάζοντας τα βότσαλα διαλέγω τι θα φτιάξω και σε ποιό βότσαλο.
Στην αυλή του μουσείου του Θεόφιλου στην Ανακασιά, υπήρχε αυτό το μαύρο τραπέζι γεμάτο με λουλουδάκια από την πορτοκαλιά. Η μυρωδιά εκεί κοντά δυστυχώς δεν μπορεί να περιγραφεί. Σαν να είχε ανοιχτεί ένα μπουκαλάκι άρωμα. Ακριβώς από πίσω από το μουσείο που στεγάζεται σε αρχοντικό και αυτό, υπήρχε το παρακάτω αρχοντικό. Ασυντήρητο αλλά υπέροχο. Δεν ξέρω πόση ώρα το κοιτούσα και ευχόμουν να μην το αφήσουν να ρημάξει.