Κάγια, παραλία της Συκαμιάς Λέσβου

Η Κάγια είναι μια ονειρική παραλία δίπλα στο λιμανάκι της Συκαμιάς Λέσβου. Πρέπει να ξέρεις για να πας εκεί, αν και τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αρκετά γνωστή. Τα νερά της είναι κρύα και κρυστάλλινα και η παραλία της γεμάτη από μαύρες μεγάλες πέτρες. Κατά μήκος της παραλίας υπάρχουν αρμιρίκια και όσο ζέστη και να κάνει μπορείς να μείνεις από κάτω ξαπλωμένος όλο το μεσημέρι χωρίς να καείς. Έχει και δυο ταβέρνες, στην μια συνήθως τρώμε και πίνουμε και είναι σκέτη απόλαυση. Έχοντας καλή παρέα,  συνοδεία με σαρδελίτσα και ουζάκι, ατενίζω τα παράλια της Τουρκίας. Απέναντι βρίσκεται η αρχαία Άσσος, δεν την έχω δει από κοντά διάβασα όμως ότι έχει ναό και θέατρο. Πέρσυ πέρασαν πάρα πολλοί πρόσφυγες από αυτό το στενό και η παραλία είχε πλημμυρίσει από πορτοκαλί σωσίβια, αδιάβροχα και βάρκες. Φέτος είχαν μαζευτεί όλα και η παραλία συνέχισε να ζει στους παλιούς ρυθμούς της.

Καθώς ήμουν καθισμένη στην ταβέρνα το καλοκαίρι, χωρίς την παρέα των αγαπημένων μου φίλων, σκέφτηκα ότι αυτή τη σκηνή πρέπει να την ζωγραφίσω για να μου θυμίζει τις υπέροχες ώρες που περνάω όταν πηγαίνω εκεί.

Όταν τελείωσα την Αθήνα του 20 η Κατερίνα -η δασκάλα μας-  δεν έστειλε νέο θέμα για να προλάβουν να την ολοκληρώσουν όλοι. Έτσι ήρθε η ώρα για την Κάγια. Απ ότι φάνηκε χρειάστηκε και αρκετό καιρό για να ολοκληρωθεί το έργο μιας και το ζωγραφίζω την ώρα του μαθήματος και όχι στο σπίτι. Αυτή τη φορά αύξησα και τις διαστάσεις του τελάρου για να έχω μια άνεση στο χώρο. Έχουν περάσει αρκετά μαθήματα με το ίδιο θέμα και κάθε φορά υπάρχει και η περιέγεια από τους συμμαθητές μου να δουν την εξέλιξή του. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει όμως, αν και εγώ το απολαμβάνω και δεν βιάζομαι να το τελειώσω. Διακρίνεται στο βάθος ένα από τα φορτηγά καράβια που περνούν το στενό, καθώς και ένα σωσίβιο για να θυμίζει το περσινό καλοκαίρι. Τα αρμιρίκια με παίδεψαν αρκετά, ευτυχώς όμως βοήθησε η Κατερίνα και ομόρφυνε το τελικό αποτέλεσμα.
Λάδι 50χ70

Αθήνα του 1920

Η ιδέα για αυτόν τον πίνακα ξεκίνησε από μια παλιά φωτογραφία ασπρόμαυρη που μας έστειλε η δασκάλας μας με θέμα τη γειτονιά Πατησίων και Ηπείρου της Αθήνας του 1920. Δύσκολο το θέμα αλλά μια νέα πρόκληση για μένα. Αν και η φωτογραφία είναι ασπρόμαυρη η Κατερίνα πρότειναι να γίνει σέπια δηλ σε αποχρώσεις του καφέ.

Πως είναι να ζωγραφίζω όμως με τους τόνους του καφέ και μόνο καφέ; Στην παλέτα έβαλα τρία χρώματα, άσπρο, καφέ, σκούρο μπλε. Δεν χρησιμοποίησα κάτι άλλο και προσπάθησα να βγάλω τις αποχρώσεις του. Το αποτέλεσμα μ άρεσε αρκετά, αν και στην αρχή είχα πει ότι θα είναι δύσκολο να έχεις μια αρκετά μεγάλη γκάμα χρωμάτων και να χρησιμοποιείς μόνο 3 από αυτά. Συνηθίζω να τοποθετώ τα χρώματα όλα πάνω στην παλέτα, αρχίζοντας από δεξιά με το άσπρο και καταλήγοντας στο μαύρο αν και μαύρο- μαύρο δεν χρησιμοποιώ. Προτιμώ να το βγάζω με καφέ και σκούρο μπλε για να μην είναι έντονο. Εκεί που το χρησιμοποιώ είναι για να βγάλω το γκρίζο χρώμα, το θεωρώ πολύ πιο εύκολο.
Χρειάστηκα τέσσερα μαθήματα για να το ολοκληρώσω αλλά νομίζω ότι έμαθα και αρκετά πράγματα. Με παίδεψε λίγο το σχέδιο. Σκεφτόμουν ότι το επόμενο έργο θα πρέπει να έχει το χώρο του, έτσι άλλαξα στο επόμενο τις διαστάσεις.
Λάδι 40χ 50

εγκαίνια της έκθεσης 24-6-2016

 Πέντε έργα παρουσίασα στην έκθεση. Τα ονόματά τους:  τα ποδήλατα, ο ανεμόμυλος της Γέρας, η βροχή, το χωριό Bibury και ο ηλιανθός. Φέτος ήταν σε πλήθος περισσότερα από πέρσι, όλα τα δημιουργησα την ώρα των μαθημάτων γιατί δεν έβρισκα ώρα να ζωγραφίσω στο σπίτι.

 Μπροστά από τα έργα μου με την δασκάλα μου την Κατερίνα.

Όλη η ομάδα της ζωγραφικής σε μια φωτογραφία. Φέτος το μάθημα είχε πολύ κόσμο. Τα έργα πλημμύρισαν την αίθουσα με όμορφες εικόνες και τη γέμισαν με χαρούμενα χρώματα.

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής

Φίλοι μου σας περιμένω στο Πολιτιστικό Κέντρο Δροσιάς που βρίσκεται Γρ. Λαμπράκη 19, στη Δροσιά, στις 24, 25 και 26 Ιουνίου 2016 και ώρες 7-9:30μμ   στα πλαίσια του εορτασμού του Καλοκαιρινού Πολιτιστικού Φεστιβάλ ΔΙΟΝΥΣΙΑ 2016.
Στο χώρο αυτό, θα υπάρχει ομαδική έκθεση ζωγραφικής και αγιογραφίας του τμήματος ενηλίκων του ΟΝΑΠ "Θέσπις" όπου θα εκθέσω και εγώ τα φετεινά μου έργα με δασκάλα την Κατερίνα Καλπακίδου Γιαννακοπούλου. Κάποια από αυτά, είναι ήδη παρουσιασμένα στο μπλογκ. 
Περισσότερα για το φεστιβάλ αυτό στο http://www.edionysos.gr/2016/06/2016-7.html

Bibury χωριό στην Αγγλία

Πριν αρκετό καιρό ξεκίνησα το συγκεκριμένο έργο που δείχνει την εξοχή στην Αγγλία. Η δασκάλα μας η Κατερίνα Γιαννακοπούλου Καλπακίδου μας το έστειλε με mail για να ασχοληθούμε με την προοπτική. Οι ενστάσεις μου ήταν μεγάλες, όχι γιατί δεν ήθελα να μάθω το αντικείμενο αλλά με το ίδιο το θέμα. Δεν αντέχω να ζωγραφίζω τους μουντούς ουρανούς της βόρειας Ευρώπης.
Αλλά σαν καλή μαθήτρια το προσπάθησα και το αποτέλεσμα νομίζω είναι αρκετά πειστικό.

Βέβαια ενδιάμεσα προσπάθησα να του δώσω ένα άλλο χρώμα προς το μεσογειακό, αλλά μετά σκέφτηκα πως θα έβγαινε κάποιο άλλο χωριό.
Η φωτογράφιση του έργου έγινε από την Κατερίνα.

Λάδι 40Χ50

η κυρία στυλοθήκη - χαρτοπολτός

Συνέχεια των δημιουργιών με τον χαρτοπολτό, ακολουθεί άλλη μια κατασκευή από το pinterest. Σκέφτηκα να είναι λίγο χρηστικό το αντικείμενο, οπότε έφτιαξα την κυρία και στο κεφάλι στήριξα σύρμα για να χρησιμοποιηθεί μετά για στυλοθήκη.
Ξεκίνησα σαν βάση με το μπουκάλι του γάλακτος το οποίο έκοψα στο επιθυμητό ύψος και στήριξα πάνω σε αυτό το κεφάλι της κυρίας. Με ενα στρώμα από εφημερίδα κάλυψα το πλαστικό μπουκάλι και στο τέλος έβαλα και το μαλλί της κυρίας με χαρτί και αυτό. Όλη η κατασκευή καλύφτηκε από χαρτοπολτό και στο τέλος έβαλα τα συρματάκια στο κεφάλι της.
Ακολούθησε η ζωγραφική με ακρυλικά χρώματα και έτοιμο το νέο αντικείμενο.

ο κλόουν - χαρτοπολτός

Η Ειρήνη ήθελε να δωρίσει ένα (αποκριάτικο) κλόουν φτιαγμένο με χαρτοπολτό- παπιέ μασέ. Βρήκε λοιπόν δυο όμορφες εικόνες και μου τις έστειλε. Κοίταξα τη μια, μου φάνηκε απλή σε κατασκευή, μου θύμισε την γάτα. Κοίταξα την άλλη και μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και δύσκολη. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ξεκινήσω τη δύσκολη, δηλ με χρήση σύρματος, εφημερίδας και χαρτοπολτού. Βλέπετε παρακάτω τα απαραίτητα υλικά για το ξεκίνημα. Το σχεδίασα πάνω στην εφημερίδα για να βλέπω τις αναλογίες. Όχι και άσχημη ιδέα αν και είχα αρκετή απόκλιση από το σχέδιο, βγήκε πιο μεγάλος.

Με τις εφημερίδες μετά κάλυψα το συρμάτινο σώμα, φτιάχνοντας και ξεχωριστό κεφάλι. Όλη η κατασκευή την περνάω με χαρτοταινία για να σταθεροποιηθεί.

 Τα χέρια του είχαν 3 δάχτυλα αλλά αποφάσισα να προσθέσω και άλλα δυο για να είναι ανθρώπινη η φιγούρα. Οταν αποφάσισα ότι στήθηκε η κατασκευή την πέρασα με χαρτοπολτό. Αυτή τη φορά είναι διαφορετική μάρκα αγορασμένη από τα μαγαζιά Max μου φάνηκε πιο καλός αν και απ ότι βλέπετε χρειάστηκε λίγη ποσότητα.
Μια βδομάδα χρειάστηκε για να στεγνώσει. Μετά πήρα τα ακρυλικά χρώματα και έβαψα τον κλόουν.

 Τα μαλλιά είναι από ένα κουβάρι μαλλί που έχω και είναι κομμένα και ραμένα πάνω στο κεφάλι του. Το καπέλο δεν το είχα προνοήσει να το κατασκευάσω με χαρτοπολτό. Βρήκα ένα αλουμινόχαρτο από καπάκι γιαουρτιού, το έκανα χωνάκι και το έβαψα. Τα μαλλιά και το καπέλο είναι κολλημένα με ατλακόλ.