Μια λεμονιά σε μπουκάλι

 Νέες ιδέες προσθέτονται στο blog. Το χειμώνα ανακάλυψα πως να φτιάχνω σπιτικά λικέρ. Δεν θυμάμαι τι έψαχνα μέχρι που ανακάλυψα το σπιτικό grand marnier. Το έφτιαξα και το ήπιαμε γρήγορα, γιατί παραδόξως ήταν πολύ καλό συνοδευτικό για τα βράδυα μας. Μετά σκεφτόμουν τι άλλο σπιτικό ποτό  θα μπορούσα να φτιάξω. έτσι λοιπόν έφτιαξα λιμοντσέλο και μιας και είχε και αυτό επιτυχία, έφτιαξα και άλλο μπουκάλι, αφού έβρισκα εύκολα ρακί.

Κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι στην αποθήκη είχα όμορφα μπουκάλια και είπα, δεν τα γεμίζω με λιμοντσέλο να μπούνε στην κάβα!! Βλέποντας τα σκέφτηκα ότι θα ήταν όμορφη μια ζωγραφιά πάνω τους.  Να είναι όμως και σχετική με το περιεχόμενο. Ζωγράφισα λοιπόν από μια λεμονιά, γεμάτη με καρπούς. Πίνοντας το λικέρ, σου μένει αναμνηστικό το μπουκάλι.

Χρησιμοποίησα σμάλτα διάφανα.

Βότσαλα από το Παπά νερό, Ν Μαγνησίας

 

Στην αυλή του μουσείου του Θεόφιλου στην Ανακασιά

Αρχοντικό ασυντήρητο στην Ανακασιά

Σε μια πρόσφατη πασχαλινή εκδρομή, βρέθηκα στο Βόλο. Κάνοντας εξορμήσεις στις γύρω περιοχές, επισκέφτηκα και μια παραλία. Αν και ο ανοιξιάτικος καιρός δεν επιτρέπει το κολύμπι, παρά μόνο στους χειμερινούς κολυμβητές, μια βόλτα σε άδεια παραλία  πάντα έχει τη δική της χάρη. Έχει όλα τα ξύλα που ξέβρασε η θάλασσα κατά την διάρκεια του χειμώνα, έχει καθαρά βότσαλα, καλοπλυμένα από τις τρικυμίες. Με τα πρώτα βήματα που έκανα στην ακροθαλασσιά, βρίσκω δυο τεράστια άσπρα βότσαλα. Μετά από λίγο συμπληρώνω τη χαρά μου, με ένα κομμάτι ξύλου,

Η πρώτη ιδέα είναι να τα αφήσω έτσι, κάτασπρα, μετά μια δεύτερη σκέψη μου λέει πως θα τους πήγαινε και λίγο ζωγραφική με κάτι που έχει σχέση με την περιοχή. Συνήθως τραβάω κάποιες φωτογραφίες με τοπία που μου κάνουν εντύπωση  και κάποια στιγμή ασχολούμαι και μαζί τους. Είτε τις χαζεύω, είτε ξεκινώ κάποια από αυτές να τη "φτιάχνω".
Βρίσκω λοιπόν τα δυο θέματα που είχα κρατήσει και κοιτάζοντας τα βότσαλα διαλέγω τι θα φτιάξω και σε ποιό βότσαλο.
Στην αυλή του μουσείου του Θεόφιλου στην Ανακασιά, υπήρχε αυτό το μαύρο τραπέζι γεμάτο με λουλουδάκια από την πορτοκαλιά. Η μυρωδιά εκεί κοντά δυστυχώς δεν μπορεί να περιγραφεί. Σαν να είχε ανοιχτεί ένα μπουκαλάκι άρωμα. Ακριβώς από πίσω από το μουσείο που στεγάζεται σε αρχοντικό και αυτό, υπήρχε το παρακάτω αρχοντικό. Ασυντήρητο αλλά υπέροχο. Δεν ξέρω πόση ώρα το κοιτούσα και ευχόμουν να μην το αφήσουν να ρημάξει.

Πάτος παραλία κοντά στην Πλαγιά

Υπάρχουν πολύ όμορφες παραλίες στη Μυτιλήνη. Η κάθε μια έχει και ένα χαραχτηριστικό γνώρισμα άλλες έχουν όμορφη αμμουδιά, πολύχρωμα βότσαλα, άλλες νερά κρυστάλλινα και βαθιά. Όρεξη να έχεις για εξερεύνηση.
Η συγκεκριμένη παραλία βρίσκεται κοντά στην Πλαγιά και έχει ένα δύσκολο χωμάτινο δρόμο για να τη βρεις. Εκεί μένουν κάτι τυχεροί  άνθρωποι, που λένε πως είναι ο παράδεισος. Δεν έχουν άδικο.

Η ιδέα για τη δημιουργία του πίνακα ήταν η γιορτή του φίλου μου του Γιάννη.Τι πιο όμορφο δώρο από ένα πίνακα με συναισθηματική αξία; Η συγκεκριμένη τοποθεσία τον συγκινεί γιατί πέρναγε εκεί τις διακοπές των παιδικών του χρόνων.
.
 Ευτυχώς είχα δυο βδομάδες καιρό για να μπορέσω να τον τελειώσω τον πίνακα και έτσι αποφάσισα να τον ζωγραφίσω σε μικρότερο καμβά απ ότι συνηθίζω. Έτσι έφτιαξα ένα μέρος της παραλίας, όσο χωρούσε δηλαδή στον καμβά, κόβοντας την αρχική φωτογραφία.
Υπάρχουν καλαμιές στην παραλία, ενώ η συνέχεια της παραλίας είναι ένας βράχος ο οποίος έχει αρκετή πρασινάδα πάνω του. Υπάρχει και ένα καίκι το τελευταίο διάστημα που δίνει χρώμα στο τοπίο. Πίσω απ το καίκι βρίσκεται μια σπηλιά,  όσο διακρίνεται και αυτή.

Η πάνω φωτογραφία μου έδωσε μια άποψη για το τοπίο.

Λάδι σε καμβά.

Αρχαία ελιά 2

Και μετά τη ζωγραφική σε καμβά, ακολουθεί η περίδος με το ψηφιδωτό.  Tο ψηφιδωτό που με ενθουσιάζει είναι ζωγραφική με υλικά από τη φύση.

Όλο το καλοκαίρι μάζευα πέτρες από την παραλία. Δεν ξέρω πόσες μέρες μάζευα  αλλά μου φάνηκαν πάρα πολλά τα απογεύματα. Μερικές μέρες μάζεψα πράσινες πέτρες για τα φύλλα, άλλες μέρες καφέ για τον κορμό, άλλες πάλι μπεζ, άσπρες μέχρι και κομμάτια από θαλασσοδαρμένα κεραμίδια που στο τέλος όμως δεν τα χρησιμοποίησα.

 Η ιδέα για τη δημιουργία της ελιάς προυπήρχε. Η πραγματοποίηση όμως ήταν δύσκολη.
Πρώτα θα έβρισκα χρόνο για να μαζεύψω τα βότσαλα αυτό προϋπόθετε παρουσία στην παραλία.  Μετά θα έκοβα το κόντρα πλακέ θαλάσσης, και τέλος θα κόλλαγα τα βότσαλα. Θα καλούπωνα. Θα έπρεπε να περιμένω λίγο καιρό να δέσει το ψηφιδωτό. Και τέλος θα ακολουθούσε το βερνίκωμα. Λόγω βάρους του έργου αποφάσισα να το κόψω στα τρία έτσι θα φαίνεται πιο ελαφρύ για τον τοίχο.

Μερικά τεχνικά προβλήματα που είχα, ξεπεράστηκαν με τον υπέροχο καιρό που κάνει. (τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του μήνα).  Το αρχικό σχέδιο ζωγραφίστηκε μέσα στο σπίτι πάνω στο κόντρα πλακέ.

 Βασίστηκα στην αρχαία ελιά και μιας και δεν είχα βγάλει φωτογραφία της, είχα το προηγούμενο έργο για αναπαραγωγή. Αν και αρχές Νοέμβρη που το ξεκίνησα, ήταν πολύ γλυκειά η ατμόσφαιρα, έτσι έστησα το έργο στο τραπέζι του μπαλκονιού. Αυτό με διευκόλυνε να μην  μαζεύω και να  απλώνω τα υλικά, καθώς δεν ενοχλεί κανένα η μικρή αναστάτωση που προκαλεί.

Δουλεύοντας  μέσα στο σπίτι

Λόγω υγρασίας που υπήρχε στην ατμόσφαιρα άργησε να στεγνώσει, έτσι οι εργασίες καθαρίσματος των βοτσάλων γίνανε αργότερα από το συνηθισμένο. Συνήθως καθαρίζω μετά από 2-3 ώρες! όταν σταθεροποιείται η κόλλα. Αυτή τη φορά τα καθαρίσματα γίνανε μετά από 2-3 μέρες.

έτοιμη για καλούπωμα στο μπαλκόνι

Δεν σκέφτηκα να τραβήξω και το καλούπωμα, είχαν καλυφθεί όλα τα βότσαλα και έπρεπε να τα καθαρίσω με μεγάλη λεπτομέρεια. Το βερνίκωμα γίνεται μετά από μέρες ώστε να έχει  στεγνώσει τελείως το έργο.

Υπάρχει και αρκετή αναμονή για να τοποθετηθεί στον τοίχο και να τραβήξω τις φωτογραφίες. Τελικά ο καιός μας κρύωσε αρκετά. Έτσι για λίγο αναβλήθηκε η τοποθέτηση της στον τοίχο. Για την ώρα περιμένει υπομονετικά πάνω σε ένα παγκάκι να γλυκάνει λίγο ο καιρός.

Έχει διαστάσεις 51χ 70.

Αρχαίος ελαιώνας

Το θέμα αυτό το θεωρώ σαν συνέχεια της δουλειάς μου πάνω σε καλοκαιρινές εικόνες. Ο αρχαίος ελαιώνας βρίσκεται κοντά στο χωριό, στη Μυτιλήνη.

Μέσα σε αυτόν. εκτός από τα ελεόδεντρα υπάρχουν νεαρά δεντράκια πορτοκαλιές και λεμονιές. Οι βροχές στο νησί είναι λίγο σπάνιες  έτσι πάντα υπάρχει ανάγκη να ποτιστούν τα δένδρα αλλά και οι τεράστιες ελιές για να δώσουν περισσότερο καρπό. Το πότισμα γίνεται και αυτό με παλιά μέθοδο, με λάστιχα που μεταφέρουν νερό από ένα ρέμα. Το καλοκαίρι το αναλαμβάνει ο Γιάννης.

 Όσες φορές πήγα για φωτογράφιση γύρω στις 11 ο ήλιος είναι εκτυφλωτικός  και έτσι οι σκιές προβάλουν επιβλητικές. Δεν τυχαίνει να πάω  αρκετά πρωί με δω ένα πιο μαλακό φωτισμό, έτσι το αποτέλεσμα είναι αρκετά έντονο. Νομίζω αυτό φαίνεται πάνω στο έργο. Δυστυχώς τα πουλάκια που κελαιδούν δεν μπορούν να ακουστούν στον καμβά, εκεί τα ακούμε με την φαντασία μας.

Βλέποντας τη σειρά των φωτογραφιών που τραβηξα εκείνη τη μέρα διάλεξα την παρακάτω γιατί η ανθρώπινη παρουσία βοηθάει το τοπίο.

 Το κιούπι έχει μείνει από τα  παλιά χρόνια, που το χρησιμοποιούσαν για να μπαίνει το λάδι όταν ερχόταν από το ελαιοτριβείο. Για τις ανάγκες της φωτογράφισης ο Γιάννης το μετακίνησε δίπλα στην ελιά την "χορεύτρια". Αυτή έχει τη δική της προσωπικότητα, ας πούμε ότι ξεχωρίζει ανάμεσα στις άλλες.. Η ελιά που βρίσκεται ακιρβώς από πίσω της είναι  σα να φοράει δαντέλα!

Λάδι σε καμβά

Αρχαία ελιά

Aυτό το καλοκαίρι βρίσκομαι ως συνήθως στη Μυτιλήνη  για διακοπές. Ευκαιρία λοιπόν να παρατηρήσω για άλλη μια φορά τα χρώματα που έχουν τα τοπία της.

Σε ένα κτήμα, κοντά στο χωριό που μένω, βρίσκεται ένας αρχαίος ελαιώνας, που δεν πρέπει να είναι και ο μοναδικός στην περιοχή. Οι κορμοί των δέντρων μπορεί να έχουν ηλικία  πάνω από 200 χρονών. Είναι τεράστιοι και επιβλητικοί. Μερικοί έχουν κουφάλες και από πάνω τους φυτρώνουν νέες ελιές φρέσκιες δίνοντας την εντύπωση πως είναι φυτρωμένες πάνω σε χώμα. Είναι μαγεία να παρατηρείς τους κορμούς, κάθε ένας είναι γέρος και νέος μαζί. Βρίσκονται όμως σε πλήρη αρμονία οι γενιές μεταξύ τους. Τις προηγούμενες χρονιές φωτογράφιζα τα δέντρα για  να τα μελετήσω. Μετά πήρα την μεγάλη απόφαση να τους ζωγραφίσω από κοντά. ίσως είναι και η μοναδική φορά που ζωγράφισα στη φύση.

Διάλεξα ένα πολύ κομψό κορμό, αλλά μετά από συζήτηση με τον γυιό μου, αποφάσισα να αλλάξω δέντρο γιατί δεν ήταν δείγμα παλιού κορμού.

Η ελιά όπως την είδα μέσα από το φακό, εγώ ζωγράφιζα από διαφορετική γωνία. Μπορείτε όμως να φανταστείτε λίγο το τοπίο. Είναι μεσημεριανό τράβηγμα της φωτογραφίας, γι αυτό και τα ηλιόλουστα κομμάτια είναι τόσο ανοιχτόχρωμα, η καλύτερη ώρα είναι το πρωί, που τα χρώματα είναι μαλακά.


Διαπίστωσα πως αντιμετώπισα μερικά τεχνικά προβλήματα.

 Άρχισα αργά το πρωί και με βρήκε ο ήλιος. Το καβαλέτο που είναι σπαστό, στήθηκε ευκολότατα στο χώμα και ένα αναποδογυρισμένο καφάσι με ένα πλαστικό πανί για τραπεζομάντηλο ήταν ότι πρέπει για τραπεζάκι των υλικών μου, μπογιές,πινέλα, νέφτι, χαρτιά, παλέτα κλπ. Στην φύση όπως θα ξέρετε κυκλοφορούν μύγες και διάφορα έντομα που βρήκαν τη χαρά τους να εξερευνούν τα πόδια μου πράγμα που δεν με ευχαρίστησε και τόσο. Οι απότομες κινήσεις για να διώξω τα έντομα λέρωσαν τα χέρια μου και κατ επέκταση και  την μπλούζα μαζί με το σόρτς που φορούσα. Είχα όμως παρέα τα πουλάκια να κελαιδούν, τα τζιτζίκια να ακούγονται ασταμάτητα, πράγμα ιδιαίτερα χαρούμενο και χαλαρωτικό. Με το ελαφρό αεράκι άνοιγε η χάρτινη παλέτα που χρησιμοποιώ τώρα τελευταία αντί για την κλασσική  ξύλινη και με έχει βολέψει. (Μετά το τέλος της εργασίας σκίζω το χαρτί της παλέτας και το πετάω, δεν χρειάζεται να το καθαρίσω από τα χρώματα). Βρήκα όμως τη λύση να την ψιλοκολλήσω με ένα κομμάτι από την γόμα σβησίματος. Κάποια στιγμή που φύσηξε ένα δυνατό αεράκι, νάσου κάτω και το καβαλέτο με το τελάρο!

Το τελικό αποτέλεσμα της προσπάθειας αυτής, το κρίνεται εσείς από τις φωτογραφίες. η πρώτη είναι τραβηγμένη πάνω στο μπαλκόνι, η δεύτερη είναι στηριγμένη σε πλαίσιο καθρέφτη.

Λάδι σε επιφάνεια καμβά κολλημένο σε χοντρό χαρτόνι.

Άνοιξη

Κοντά στο σπίτι μας βρίσκεται ένα ερειπωμένο κτήμα. Πριν λίγα χρόνια το σπίτι είχε και σκεπή μα κάποια στιγμή οι τοίχοι δεν άντεξαν το βάρος και βούλιαξε. όταν το επισκέφτηκα έμεινα ενθουσιασμένη από την εικόνα που μου έδωσε. Σκέφτηκα τι ξένοιαστοι θα ήταν αυτοί που το κατοικούσαν. Ένα μικρό εξοχικό σπίτι με κλασσικά ελληνικά χρώματα, που έχει ένα πανέμορφο κήπο με αμυγδαλιές, κορομηλιές, συκιά,  πηγάδι με κρύο νεράκι .  Αυτή η εικόνα  όμως είναι παρελθόν, αλλά άφησε το στίγμα της.

το έργο αυτό είναι φτιαγμένο σε επίπεδα. πράγμα που δεν το συνηθίζω. Πρώτα ζωγράφισα τον ουρανό με την πρασινάδα. Μετά το σπίτι και μπροστά το πηγάδι. Στο τέλος πρόσθεσα τις αμυγδαλιές,  ιδιαίτερα φορτωμένες σε σχέση με την αρχική εικόνα για να φανεί το χαρούμενο της εποχής. Ο ουρανός αντικαταστάθηκε από ένα όμορφο και απαλό θαλασσί, γιατί τη μέρα που τράβηξα την φωτογραφία είχε αρκετά σύννεφα και μια διάθεση βροχής.

 Χαρακτηριστικό της φωτογραφίας η πόρτα του σπιτιού. Εκείνη τη στιγμή πέφτει πάνω της το ανοιξιάτικο φως του ήλιου από το γκρεμισμένο ταβάνι και φανερώνει το εσωτερικό του.

Λάδι